இஸ்ரேலின் தண்ணீர், பாலஸ்தீனரின் கண்ணீர்

("போர்க்களமான புனித பூமி" - பாலஸ்தீன தொடரின் ஐந்தாம் பகுதி)

"மத்திய கிழக்கு பிராந்தியத்தில் அமெரிக்கா தனது நிலைப்பாட்டை மாற்றிக் கொள்ளாவிட்டால், அது வருங்காலத்தில் பல விரும்பத்தகாத விளைவுகளை உண்டாக்கும். குறிப்பாக அமெரிக்காவின் நலன்கள் பாதிக்கப்படும்." இந்த எச்சரிக்கையை விடுத்தது, மத்திய கிழக்கில் அமெரிக்காவின் நண்பனான சவூதி மன்னன் அப்துல்லா. அமெரிக்காவின் பிற கூட்டாளிகளான ஜோர்டான், பாஹ்ரைன் போன்ற நாடுகளும் இது போன்ற எச்சரிக்கைகளை விடுத்துள்ளன. இது வரை காலமும் அரபு நாடுகளில் இருந்து வரும் அமெரிக்க சார்பு மேட்டுக்குடியினரின் ஆட்சி அதிகாரத்திற்கு ஆபத்து ஏற்பட்டுள்ளது. கடந்த 50 வருடங்களாக வளர்ந்த அரபு மத்திய தர வர்க்கம் ஆட்சியாளருக்கு சவாலாக கிளம்பியுள்ளது.

முன்பெல்லாம் அரபு நகரங்களில் பாலஸ்தீன ஆதரவு ஆர்ப்பாட்டங்கள் அரசால் ஒழுங்கமைக்கப்பட்டன. தற்போது பல்கலைக்கழக மாணவர்கள், அல்லது சமூக ஆர்வலர்கள் ஊர்வலங்களை ஒழுங்கு செய்கின்றனர். பொது ஜனங்களின் எழுச்சி வெறும் வாய்ப்பேச்சோடு நிற்காது செயலிலும் இறங்கியுள்ளது. முதற்படியாக அமெரிக்க பொருட்களை பகிஷ்கரிக்கும் இயக்கம் தோன்றியுள்ளது. இஸ்ரேலுக்கான அமெரிக்காவின் நிபந்தனையற்ற ஆதரவு, பொது மக்களை ஆத்திரமடைய வைத்துள்ளது. லெபனானில் கல்லூரி மாணவர்கள், அமெரிக்க பொருட்கள் எவை என்றும், அதற்கு மாற்றாக வாங்கக்கூடிய உள்ளூர் மற்றும் ஆசிய உற்பத்திப் பொருட்கள் எவை என்றும் பட்டியலிட்டுள்ளனர். இந்தப் பட்டியலை துண்டுப் பிரசுரமாக வீடு வீடாக விநியோகித்துள்ளனர். அரபு நாடுகள், சர்வதேச வர்த்தகத்தில் டாலரை புறக்கணித்து யூரோவுக்கு மாற வேண்டுமென்றும் கோரிக்கை எழுந்துள்ளது.

பொருளாதாரத் தாக்கம் இஸ்ரேலிலும் உணரப்படுகின்றது. பெரும் லாபமீட்டிய சுற்றுலாத் துறை, பயணிகளின் அச்சம் காரணமாக பாதிக்கப்பட்டுள்ளது. இஸ்ரேலியர் என்ன தான் வெளியே காட்டிக் கொள்ளா விட்டாலும், தற்கொலைக் குண்டுத் தாக்குதல் பீதி, அவர்களை வீட்டுக்குள்ளே முடங்க வைத்தது. எதிர்காலம் கேள்விக்குறியான இஸ்ரேலியர்கள் அமெரிக்கா, அவுஸ்திரேலியா என்று சென்று குடியேறி வருகினறனர். பட்ஜெட்டில் பாதுகாப்பு செலவினம் ஒவ்வோர் ஆண்டும் அதிகரித்து வருகின்றது. அதனால் வரி அதிகரிப்பு, மானிய வெட்டு என்பன யூத உழைக்கும் மக்களை பாதிக்கின்றன.

வெறும் பாலைவனத்தை, தாம் வளம் கொழிக்கும் பூமியாக மாற்றியதாக, யூதர்கள் பெருமையாக சொல்வார்கள். ஆனால் அதற்கு ஒரு விலை இருந்தது. தண்ணீர். வறண்ட நிலத்தை பண்படுத்த பிரமாண்டமான நீர்ப்பாசன திட்டங்கள் மேற்கொள்ளப்பட்டன. நாள்தோறும் வந்து குடியேறிக் கொண்டிருக்கும் யூதர்கள், இன்று ஆறு மில்லியனாக பல்கிப் பெருகி விட்டனர். பெரும்பாலும் வறண்ட நிலங்களைக் கொண்ட இஸ்ரேல், ஆறு மில்லியன் ஜீவன்களுக்கு தண்ணீர் கொடுக்க முடியாமல் தடுமாறுகின்றது. அதற்கு தீர்வு? அரபுக்களின் தண்ணீரை திருடுவது!

1967 யுத்தம் கூட, தண்ணீர் தேடி நடந்ததாக கருதப்படுகின்றது. இந்த யுத்தத்தின் பின்னர் இரு முக்கியமான நீர் நிலைகள் இஸ்ரேலினால் கைப்பற்றப்பட்டன. பாலஸ்தீன மேற்குக்கரையை சேர்ந்த ஜோர்டான் நதி, சிரியாவுக்கு சொந்தமான நன்னீர் ஊற்றுகளைக் கொண்ட கோலான் குன்றுகள். இவற்றில் இருந்து உறிஞ்சப்படும் தண்ணீர் இன்று மூன்றில் ஒரு பங்கு தேவையை பூர்த்தி செய்கின்றது. இஸ்ரேலியப் படைகள் தென் லெபனானை 20 வருடங்களாக ஆக்கிரமித்திருந்தன. அதற்குக் காரணமும் தண்ணீர்க் களவு. லெபனானின் வற்றாத லித்தானி நதி, வட இஸ்ரேலியரின் தேவையை பூர்த்தி செய்தது. இந்த தண்ணீர் எல்லாம் பகற்கொள்ளை மூலம் பெறப்படுவதால், யூதர்களுக்கு குறைந்த செலவில் விற்க முடிகின்றது. இவ்வாறு ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பகுதிகளில் இருந்து தண்ணீர் திருடுவது, சர்வதேச சட்டங்களுக்கு முரணானது.

ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பாலஸ்தீன பிரதேசங்களில் தண்ணீர்க் கொள்ளையை நிரந்தரமாக்கும் பொருட்டு, திட்டமிட்ட யூதக் குடியேற்றங்கள் ஏற்படுத்தப்பட்டன. ஜெருசலேமில் இருந்து ஜெரிக்கோ வரை, அதாவது ஜோர்டான் நதிக்கரையோரம் நூற்றுக்கணக்கான யூதக் குடியிருப்புகள் காணப்படுகின்றன. எல்லைப்புற யூத குடியேற்றங்களை அப்படியே விட்டு விடும் படி, அரபாத்திடம் சமாதான ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்து வாங்கப்பட்டது. நோர்வே அனுசரணையிலான சமாதான ஒப்பந்தம், ஒரு நாளும் சுதந்திர பாலஸ்தீனத்தை சாத்தியமாக்கியிருக்காது. அது ஏன் என்று இப்போது உங்களுக்கு புரிந்திருக்கும்.

"மேகொரோட்" என்ற இஸ்ரேலிய கம்பெனி தான், யூதர்களின் வீடுகளுக்கு மட்டுமல்ல, பாலஸ்தீன வீடுகளுக்கும் நீர் விநியோகம் செய்கின்றது. ஒரு நாளைக்கு, ஒரு சராசரி யூதர் 350 லீட்டர் தண்ணீரைப் பெறுகின்றார். அதே நேரம், சராசரி பாலஸ்தீனர் பெறுவதோ வெறும் 70 லீட்டர் தான்! உலக சுகாதாரக் கழகத்தின் அளவீட்டின் படி, ஒரு மனிதனுக்கு ஒரு நாளைக்கு 100 லீட்டர் தண்ணீர் தேவை. கோடை காலங்களில், நீர் நிலைகள் வறண்டு, தண்ணீர் தட்டுப்பாடு நிலவும் போது, பாலஸ்தீன வீடுகளுக்கான விநியோகம் நாட்கணக்காக நிறுத்தப்படும். குடிப்பதற்காகவும், சமைப்பதற்காகவும் பாலஸ்தீனியர்கள் பக்கத்து வீடுகளில் தண்ணீர் கடன் வாங்குவார்கள். அப்போதெல்லாம் யூதக் குடியேற்றங்களில் நீச்சல் குளங்கள் நிரம்பி வழியும்.

பாலஸ்தீனப் பகுதிகளில் கிணறு தோண்டுவதற்கு கூட, இஸ்ரேலிய அரசிடம் அனுமதி பெற வேண்டும். யூதக் குடியேறிகளின் அட்டகாசம் குடிநீரையும் விட்டு வைப்பதில்லை. பாலஸ்தீனர்களின் கிணறுகளில் குப்பை கொட்டி நீரை அசுத்தமாக்குவது, குடிநீர் கொண்டு செல்லும் 'பௌசரை' வழிமறித்து, நீரை நிலத்தில் கொட்டி பாழாக்குவது. இப்படி பல அட்டூழியங்கள் வெளியே தெரிய வருவதில்லை. இஸ்ரேலிய படையும் தன் பங்குக்கு தண்ணீர்க் குழாய்களை உடைத்து நாசப்படுத்துகின்றது.

ஒஸ்லோ ஒப்பந்தத்தின் பிரகாரம் நீர் நிலைகள் பாலஸ்தீன அதிகார சபையின் கைகளுக்கு சென்று விடும் என்ற அச்சம் காரணமாக, மீண்டும் யுத்தம் ஏற்பட்டதாக வதந்திகள் உலாவுகின்றன. எது எப்படி இருப்பினும், அபரிதமான நீர்ப் பாவனையால் ஜோர்டான் நதி வற்றி வருகின்றது. கோலான் குன்றுகளின் நீரூற்றுகளும் ஒரு நாள் வற்றிவிடலாம். மறுபுறம் இஸ்ரேலிய/பாலஸ்தீன சனத்தொகை பெருகி வருகின்றது. அவர்களின் தேவைக்கேற்ற நீர் வளம் குறைந்து வருகின்றது. நிலைமை இப்படியே போனால், இன்னும் 50 வருடங்களில் அந்தப் பிராந்தியம் வறண்ட பாலைவனமாகி விடும். அப்போது இந்த புனித பூமிக்காக சண்டை போட யாரும் இருக்க மாட்டார்கள்.

பாலஸ்தீனத் தொடரின் முன்னைய பதிவுகள்:


பகுதி 4: ஜெருசலேம்: தீமைகளின் தலைநகரம்
பகுதி 3: இஸ்ரேலிய இராணுவத்தின் இரகசியங்கள்

பகுதி 2: தனி நாடு கண்ட யூதர்களும், தாயகம் இழந்த பாலஸ்தீனர்களும்
பகுதி 1: போர்க்களமான புனித பூமி

(உயிர் நிழல் (ஏப்ரல்-யூன் 2002 ) சஞ்சிகையில் பிரசுரமானது. சில திருத்தங்களுடன் வலையேற்றம் செய்யப்படுகின்றது.)
thanks:kalaiyakam

வெண்மணிச் சரிதம்

அரவம் திரியவும் அஞ்சிடும் முன்பனி
கறவை மாடும் கண்திறவாத அதிகாலை
சேவல் கூவும் முன்னே
பண்ணையின் கொம்பூதும்.
மடையின் கைநீரள்ளி முகம் கழுவி
வயலுக்கு ஓடவேண்டும் கூலிவிவசாயி.

இரண்டாவது கொம்பொலிக்கு
நெஞ்சுக் கலயம் உடையும் வண்ணம்
கஞ்சிக் கலயத்துடன் ஓடவேண்டும் பெண்கள்

கழனிக்குள் இறங்கியவுடனேயே
“ஓ” வெனும் ஓசையெழுப்பி
உழைக்கத் தொடங்கியதை
நிலவுடமையாளனின் உலை மனதில்
பதிய வேண்டும் உழைக்கும் மக்கள்.

நாற்றங்கால் சேற்றுத் தண்ணீரில்
உச்சிக்கு வந்த கதிரவன் தட்டுப்படும்போதே
சோற்றுக் கலயத்தை தொட அனுமதியுண்டு.
வெறும் வயிற்றில் துடித்து விழும்
வியர்வையின் சூடு பட்டு
வயல் நண்டு துடித்தோடும்.

களைத்த விரல்களுக்கு
பழஞ்சோறு இதமாகும்.
ஓரிரு பருக்கைகளுக்கு
உதடுகள் தடுமாறும்
பட்டமிளகாயும், உப்பும்
பரிதாபப்பட்டு நீராகாரத்தில் விழுந்த சூரியனும்
தொட்டுக்கை.

சூரியனிருக்கும் வரைச் செய்யும்
“கொத்து வேலை” எப்போதாவது,
அரிக்கேன் விளக்கொளியில்
கண்ணெரியும் வேலை எப்பொழுதும்.

நீளும் வேலையின் முடிவில்
நிலவு காய்த்து விடும்…
அல்லி மலர்ந்து
குளம் ஆவியிழந்துவிடும்..

வேலை முடிந்ததும் நேரே
குடிசைக்கு போகவியலாது
பண்ணையார் வீட்டில் பல
’வெட்டிவேலை’ கூப்பிடும்
வரப்பு காயாமல் வைத்தவன் பிள்ளை
தாய்ப்பாலுக்கு ஏங்கி
உதடுகள் காய்ந்து வெடித்திடும்.

படியாள் வீட்டு அடுப்புச் சாம்பலும்
பண்ணை வயலுக்கே சொந்தம்!
கூலி விவசாயி குடிசையிற் படர்ந்த சுரைக்காயும்
பண்ணையார் அடுப்படிக்கே சொந்தம்!
இதைவிடக் கொடுமை,
பண்ணையடிமைகள் முதலிரவும்
பண்ணையார் படுக்கைக்கே சொந்தம்!

இமைகளை நிமிர்த்தி.. எதிர்த்துப் பார்த்தால்
”சவுக்கடியும்”, ”சாணிப்பாலும்” தண்டனை
இதுதான் அன்றைய நிலப்பிரபுத்துவ தஞ்சை.

———-

தஞ்சைத் தரணியெங்கும் தனிப்பெரும் கோயில்கள்…
திருத்தலப் பெருமை பேசும் தடித்தடி சாமிகள்…
எல்லையில்லா சக்தி கொண்டதாய் சொல்லப்படும்,
எந்தவொரு தெய்வமும்
பண்ணையாதிக்க பாதகத்திற்கெதிராய்
புல் ஒன்றையும் புடுங்கக் காணோம்!

விவசாயத் தொழிலாளர்
விளைவித்த உபரியில்
கோயிலும், கூத்தியாளுமாய்
சாமியும் கும்மாளமடித்தது
நிலப்பண்ணைகளோடு.

மண்டையோட்டில் பசியாறும் மகேசனுக்கே
இரவு, பகல் பாராது படியளந்தனர்
அண்டைவெட்டும் விவசாயத் தொழிலாளர்.
இந்த லட்சணத்தில்,
உலகுக்கே படியளக்கிறானாம் ஈசன்!

உண்மையில்.. அவனது உமையம்மையின்
உண்டை கட்டிக்கும்
உழைத்துக் கொட்டுபவன் கூலி விவசாயி.

கட்டிய மனைவிக்கு
சோறுபோட வக்கில்லாதவனுக்கு
கட்டிய கோயில்கள் எத்தனை… எத்தனை…

பொறிதட்டிப் போய் உழைப்பாளர் பிடுங்கிவிட்டால்
எனும் பயத்தில் கட்டிய கதைகள் எத்தனை… எத்தனை…

சிவன் சொத்து குல நாசமாம்- பல
குலங்களை அழித்தே சிவனுக்கு சொத்து!
எனும் உண்மையை விவசாய நிலம் பேசும்!

எல்லோர்க்கும் ஈசனல்ல… இவன்
பொல்லாத பண்ணைகட்கு காவல் நின்று
ஏழை விவசாயிகள் மேல்
ஏவப்பட்ட அல்சேசன்.

கடவுளின் பெயரால்,
இனாம்தார், பிரம்மதேயம் எனும் பெயரில்
ஏக்கர் கணக்கில் நிலங்களை வளைத்து
”கலம் கலமாய்”
கூலி விவசாயி குலங்களை அறுத்து
பண்ணையடிமைகள் உழைப்பை
வெண்ணையாய் நக்கின
பார்ப்பன நகங்களும், சூத்திர மடங்களும்

வெள்ளம், புயலால்
விளைச்சல் குறைந்தால்,
கூலிவிவசாயி அளக்கும்
வாரம், குத்தகை அளவு குறைந்தால்
கூலியின்றி அவர் வயிற்றிலடித்த மடங்கள்.
கோபுரத்தினின்று அவர் விழுந்து செத்த
சைவக் கொலைகள்!

இசைவான நெல்லளக்காத குற்றத்திற்காக
கசையடிகள் கொடுத்திட்ட காட்சிகளை
காட்டிநிற்கும் சோழமண்டல சிற்பங்கள்!

தஞ்சை வடபகுதி;
தருமபுரம், திருப்பனந்தாள்,
அகோபில சங்கரமடம்,

தஞ்சை தென்பகுதி;
மதுக்கூர், பாப்பன்காடு
சிக்கவலம் ஜமீன்தார்கள்

தஞ்சை நடுப்பகுதி;
வடபாதி மங்கலம், நெடும்பலம்
கோட்டூர், வலிவலம், குன்னியூர்
பூண்டி, உக்கடை, கபிஸ்தலம்

எங்கும் பண்ணையாதிக்கத்தின் கொடும் பலம்.

கபிஸ்தலமும் குன்னியூரும்
காங்கிரசுப் பண்ணைகள்.

வடபாதியும், நெடும்பலமும்
நீதிக்கட்சி பண்ணைகள்.

ஏழை கூலிவிவசாயிகள் சுயமரியாதைக்காக
எந்தத் ’திராவிடமும்’ பேரியக்கம் கண்டாரில்லை,
தாழ்த்தப்பட்ட விவசாய வர்க்கத்திற்காக
’தலித் தம்பிரான்களும்’ ஓரியக்கம் விண்டதில்லை.
எதிர்த்துக் கேட்பாரில்லை…

’பார்ப்பன, சூத்திரப்’ பண்ணையம்
என ஏங்கிக் கிடந்த கழனியெங்கும்
செங்கொடி இயக்கம் துளிர்த்தது!
சேற்றினில் நடுங்கிய கைகளில் ஒரு..
சிவப்புத் திமிர் முளைத்தது,

”அடித்தால் திருப்பி அடி!
ஏண்டி என்றால்.. ஏண்டா எனக் கேள்!
சாதி சொன்னால் மோதி நட!
உழுபவர்க்கே நிலம் சொந்தம்
உழைப்பவர்க்கே அதிகாரம்!”
எனக் கம்யூனிச இயக்கம்
கற்றுக் கொடுத்தது, களத்தில் விளைந்தது.

சுகந்தை என்றும், அமிஞ்சி என்றும்
பள்ளு என்றும், பறை என்றும்
பழிக்கப்பட்ட உழைக்கும் வர்க்கத்தை
அதே ஊரில் தோழர் என்று நிமிர வைத்தது.

அகந்தை கொண்ட ஆதிக்க சாதியுணர்வை
அடியறுத்து
விவசாய சங்கமாய் ஒன்றிணைத்தது.

தென்பரை சேர்ந்தது
விதைநெல்லாய் கம்யூனிசம்
தஞ்சைக் கழனியெங்கும்
நடவு செய்தார் சீனிவாசராவ்.

விடுமோ பண்ணைகள்,
அவர் தலைக்கு விலை வைத்தனர்.

அவரோ.. தலைமறைவான போதும்
ஊருக்கு பல தலைகளை உருவாக்கிக் கொண்டே போனார்!

நெற்பயிற் காத்தது
அவர் ரகசிய பயணம்
வரப்பின் நெருஞ்சியும் இளகிடும்
அவர் ராத்திரி கால்தடம்
நீளும் வர்க்கப் போராட்டத்திற்கு
நிலவும் ஒத்துழைத்து
அவரை ஆற்றுப்படுத்திய
அமாவாசைக் கூட்டங்கள்.

களப்பால் குப்பு, தனுஷ்கோடி,
மணலூர் மணியம்மை.. இன்னும்
பெயர்கள் பலவாய் காய்த்தன செந்நெல்.
சங்கையே நெறித்த போதும்
விவசாய சங்கமே உயிரென
காவிரிப்படுகை கனன்று முழங்கின.

வேறுவழியின்றி…
கூலியுயர்வு, கொத்தடிமைத் தடை,
வாடா, போடி, சவுக்கடி, சாணிப்பால் நிறுத்தம்
என பண்ணைகள் கொஞ்சம் பதுங்கின.

சோழநாடு சோறுடைத்து
என்பதென்ன சிறப்பு!
ஆங்கே… கம்யூனிசம்
நிலப்பண்ணைகள் அதிகாரமுடைத்தது
உழைக்கும் வர்க்கத்தின் உயிர்ப்பு!

நேற்று வரை…
தன் நிழல் திரும்பிப் பார்க்கவே
தயங்கி நடந்த சேரிகள்…
பண்ணையை நிமிர்ந்து கேள்வி கேட்பதும்
பணிதல் மறந்து
சுயமரியாதையாய் வாழ்ந்து பார்ப்பதும்…
கூலி உயர்வை விட,
கொதிப்பேறியது ஆண்டைகளுக்கு.

தாழ்த்தப்பட்டவர்
என்பதற்காய் மட்டுமல்ல,
அரைலிட்டர் கூலி
அதிகம் கேட்டாரென்பதற்காய் அல்ல
தம்மை எதிர்க்கும் அரசியல் சக்தியாய் ஆனது கண்டு,
சாதியால் தகர்க்க முடியாத
செங்கொடி அமைப்பாய்..
உழைக்கும் மக்கள் எழுந்தது கண்டு
கலக்கமடைந்தனர் நிலப்பிரபுக்கள்.

வேரோடிய கம்யூனிசத்தின்
போராட்ட அழகோடு
பூத்துக் கிடந்தது வெண்மணி
தீராத வன்மத்துடன்
அதைத் தீக்கிரையாக்க
தருணம் பார்த்தன பண்ணைகள்.
தோதாக அதன் கால்களுக்கு
செருப்பாய் கிடந்தன
தேசிய, திராவிடக் கட்சிகள்..

ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து அறுபத்து எட்டு
திசம்பர் இருபத்தைந்தாம் நாள் இரவு
அய்யோ!
ஆம்பல் பூத்த எங்கள் கீழவெண்மணி
சாம்பல் பூத்தது.
இரிஞ்சூர் கோபாலகிருஷ்ண நாயுடு
எனும் பண்ணைமிருகம் ஊரில் நுழைந்தது.

முதலில்.. அவன் கண்ணை உறுத்திய
செங்கொடியை வெட்டிச் சாய்த்தான்,
அவன் வர்க்கமடக்கிய
விவசாய சங்கத்தை திட்டித் தீர்த்தான்

”ஊரையே கொளுத்துங்கடா.. வெட்டிச்சாயுங்கடா”…
தீ நாக்கை திசைகளில் சுழட்டினான்.

அவன் வெறிப்பார்வைதனைப் பார்த்து
தெருநாய்கள் குரைப்பற்று ஓடியது.
கூடுகள் அடைந்த பறவைகளோ
குஞ்சுகள் கதற, திசை தேடியது
வேலியோரத்து திசம்பூர் பூ
வெந்து பிணமாய் நாறியது.
அய்யய்யோ… ஏனையில் கிடந்த பிள்ளையின் குரல்
எரிந்து, கருகி அடங்கியது.

தப்பியோட இராமய்யன் குடிசையில்
தஞ்சமடைந்த நாற்பத்தி நான்கு பேரை
வெளியே தாழிட்டு குடிசையோடு கொளுத்தினான்
கோபால கிருஷ்ண நாயுடு.

நெருப்புக்கும் இரக்கம் வந்து
நின்று விடுமோ எனப் பயந்து
மேலும், மேலும் எண்ணையை ஊற்றி
எரிதழல் மூட்டினான்.

எரியும் நெருப்பையும் தாண்டித்
தன் பிள்ளையாவது பிழைக்கட்டும் என
ஒரு தாய் வெளியில் தூக்கி எறிந்தாள் குழந்தையை.
இதயமிழந்த இரிஞ்சூர் கும்பலோ
தப்பியக் குழந்தையை துண்டாய் வெட்டி
எரியும் குடிசையில் எறிந்து மகிழ்ந்தது.

வர்க்கப் போருக்கு
இனி வாரிசே இல்லையென
திமிரில் சிரித்தான் இரிஞ்சூர் நாயுடு

திரும்பச் சிரித்தது உயர்நீதி!
காரோட்டும் கவுரமான கைகள்
இப்படியொரு காரியத்தை செய்யாதென
விடுதலை செய்து
கொடூரன் கோபால கிருஷ்ண நாயுடுவுக்கு
ஆரத்தி எடுத்தது நீதிமன்றம்.

கூலி உயர்வு கேட்டான் அத்தான்
குண்டடி பட்டுச் செத்தான்… என
வசனம் பேசிய தி.மு.க. அரசும்
வழக்கை அத்தோடு புதைத்தான்.
இந்த அநியாயத்தை

எந்தத் தெய்வமும் கேட்கவில்லை….
கடைசியில்..
இருஞ்சூர் நாயுடு விதிவலியை
நக்சல்பாரியே முடித்தான்.

நெருப்பினில் வேகாத
வெண்மணிக் கனவை…
புதைத்திட வியலாத வர்க்கத்தீயை
வளர்ப்பவர்க்கு மட்டுமே
வெண்மணி சொந்தம்

வெண்மணிச் சமர்க்களத்தில்
போலிக் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு
ஏன் அமர்க்களம்?

போராடி உயிர்நீத்த விவசாயிகளுக்கு
வெண்மணி பக்கம் வீரவணக்கம்.
போராடும் விவசாயிகளுக்கு
நந்திகிராமில் துப்பாக்கிச் சூடு.

மிட்டா,மிராசை எதிர்த்தவர்களுக்கு
வெண்மணியில் மலர் வளையம்
டாட்டா கம்பெனியை எதிர்ப்பவர்களுக்கு
மேற்கு வங்கத்தில் சமாதி.

போயசு பண்ணைக்கு
புளுக்கை வேலை செய்யும் இடதும்,வலதும்
இருஞ்சூர் பண்ணையை எதிர்த்துப் போராடிய
தியாகிகள் பெருமையைத் தீண்டுவதா?
போலிக் கம்யூனிஸ்டுகளின் பாழும் முகத்தில்
காறித் துப்புது செங்கொடி!

இறந்தவர் சாதியை
சொந்தம் கொண்டாடும் பல இயக்கங்கள்
ஆனால் …இறந்தவர் லட்சியம்
சொந்தம் கொண்டாட நக்சல்பாரிகள்!

வெண்மணித் தீ அடங்கவில்லை இன்னும்
ஊரையே கொளுத்துகிறது உலகமயம்…
ஊரைவிட்டுத் துரத்துகிறது விவசாயம்..
தப்பித்து தஞ்சமடையும் குடிசைகளை
எரிக்கிறது நகரமயம்…
கைத்தொழில் ஒடித்து, சிறுகடை பிடுங்கி
கொத்தடிமையாக்கும் தனியார் மயம்…
நகரங்கள் தேடி.. நாடுகள் ஓடி
இனியும் தப்பிப்பிழைக்க வழியின்றி
விவசாயிகளை எரிக்கிறது தாராளமயம்..

இருஞ்சூர் கோபால கிருஷ்ண நாயுடு
இன்னும் சாகவில்லை..
இருங்காட்டுக் கோட்டையில்
ஹூண்டாயாய் சிரிக்கிறான்..

ஆயிரம் வேலிகள் வளைத்து
டாட்டாவாய் நெறிக்கிறான்..

இனாம்தார் அம்பானியாய்
எல்லா பக்கமும் அறுக்கிறான்..

கோக், பெப்சியாய்
நம் குளம், ஆறுகள் குடிக்கிறான்..

குடிசையில் படர்ந்த பூசணி அல்ல..
அதன் விதையும் எனக்குச் சொந்தமென
மான்சாண்டோவாக பறிக்குறான்..

இனி தப்பிக்க வழியில்லை..
என்ன செய்யப் போகிறீர்கள்?

கேட்கிறார்கள் வெண்மணித் தியாகிகள்

வர்க்கப் போராட்டத்தின் வாரிசுகளே
பதில் சொல்லுங்கள்!

- துரை.சண்முகம்

நன்றி:வினவு

இஸ்ரேலிய இராணுவத்தின் இரகசியங்கள்

(போர்க்களமான புனித பூமி, பகுதி 3)

உங்களுக்கும், குடும்பத்திற்கும் அரசாங்க செலவில் வசதியான வீடும், சமூக கொடுப்பனவுகளும், கூடவே ஒரு துப்பாக்கியும் வேண்டுமா? இஸ்ரேலில் குடியேறினால் அதெல்லாம் கிடைக்கும். ஒரேயொரு நிபந்தனை: யூதராக இருக்க வேண்டும். உலகில் யார் வேண்டுமானாலும் யூதராக மதம் மாறி, ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பாலஸ்தீன நிலத்தில் சென்று குடியேறலாம். உலகின் எந்த மூலையில் இருந்து வந்தாலும், ஒரு யூதர் இஸ்ரேலிய பிரஜையாக கருதப்படுவார். ஆனால் ஆயிரம் ஆண்டு காலம், அந்த மண்ணிலேயே வாழும் பாலஸ்தீனருக்கு அந்த உரிமை கிடையாது. ஆக்கிரமிக்கப்பட்ட பாலஸ்தீன பகுதிகளில் அத்துமீறி குடியேறிய யூதர்களுக்கு சிறந்த பாதுகாப்பு வழங்கப்படுகின்றது. யூத குடியேற்றக் கிராமங்களுக்கு அரசாங்கம் பல சலுகைகளை, மானியங்களை வழங்கி வருகின்றது. குடியேறிகளுக்கு கட்டாய இராணுவ சேவையில் இருந்து விலக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ளது. யூத குடியேற்றவாசிகள் பெரும்பாலும் யூத மத அடிப்படைவாதிகளாக இருப்பது வியப்புக்குரியதல்ல. "இது யூதரின் நாடு. அரபுக்களுக்கு இங்கே இடமில்லை." என்று சொல்லும் இனவெறியர்கள். ஆதாரம்? "அது தான் பைபிளில் எழுதியிருக்கிறதே." என்பார்கள்.

இஸ்ரேலிய படை (IDF), பாலஸ்தீன கிராமங்கள், நகரங்களுக்கிடையில் சோதனைச் சாவடிகள் அமைத்து மக்களை துன்புறுத்தி வருகின்றது. இதனால் ஒவ்வொரு பாலஸ்தீன கிராமமும், நகரமும் தடுப்பு முகாமாக மாறி வருகின்றது. பாலஸ்தீனம் பிரிட்டிஷாரின் பாதுகாப்ப்புப் பிரதேசமாக இருந்த காலத்தில் இயங்கிய பயங்கரவாத இயக்கமான "ஹகனா", பின்னர் இஸ்ரேலிய பாதுகாப்புப் படையாகியது. இஸ்ரேலிய இராணுவம் ஒரு ஆக்கிரமிப்பு இராணுவம் மட்டுமல்ல, உண்மையில் இஸ்ரேல் என்ற தேசத்தை ஆட்சி செய்வதும் அது தான். அரசாங்க பட்ஜெட்டில், ஆண்டு தோறும் 20 % இராணுவ செலவினங்களுக்கு ஒதுக்கப்படுகின்றது. இதைவிட ஒவ்வோர் ஆண்டும் 1.8 பில்லியன் டாலர்களை அமெரிக்கா வழங்குகின்றது. (அமெரிக்காவின் ஆயுத தொழிற்சாலையில் இருந்து இஸ்ரேல் தனக்கு வேண்டிய ஆயுதங்களை நேரடியாக வாங்கலாம்.) இதைவிட இன்னொரு வகை வருமானமும் உண்டு. நாசிகள் செய்த பாவத்திற்கு பரிகாரமாக, ஆண்டுதோறும் மில்லியன் டாலர்களை ஜெர்மன் அரசு நஷ்டஈடாக வழங்குகின்றது. இது தான் இஸ்ரேலிய இராணுவ மேலாதிக்கத்தின் இரகசியம்.

இஸ்ரேல் ஒரு பாராளுமன்ற ஜனநாயக நாடு என கூறப்படுகின்றது. ஆயினும் முக்கிய பாராளுமன்ற உறுப்பினர்கள், அமைச்சர்கள், பிரதம மந்திரி எல்லோருமே இராணுவத்தில் கடமையாற்றி ஓய்வுபெற்றவர்கள். இதனால் அரசாங்கத்திற்கும், இராணுவத்திற்கும் இடையில் மிக நெருங்கிய தொடர்புண்டு. இராணுவத்தில் இருந்தவர்களே அரசுப் பதவிகளை அலங்கரிப்பதால், அங்கே உண்மையில் இராணுவ ஆட்சியே நடக்கின்றது. இஸ்ரேலிய ஆட்சியாளர்கள் வெளிநாட்டு பாசிச அமைப்புகளுடனும் நல்லுறவைப் பேணி வந்தனர். தென்னாபிரிக்காவின் முன்னாள் நிறவெறி ஆட்சியாளர்கள், லெபனானில் பலாங்கிஸ்ட், ஆகியோருடனான தொடர்புகள் இங்கே குறிப்பிடத் தக்கவை. இஸ்ரேலிய இனவெறிக் கொள்கையின் உச்சமாக "அரபுக்களை மட்டுமே தேடிப்பிடித்து கொல்லும்", உயிரியல் ஆயுதங்களை தயாரிக்க எத்தனித்தனர். அரபுக்களும், யூதர்களும் ஒரே மரபணுக்களை கொண்டிருப்பதால், அந்த திட்டம் கைவிடப்பட்டது. முன்பு ஹிட்லர் இது போன்ற உயிரியல் ஆயுதம் ஒன்றை தயாரிக்க விரும்பியது நினைவுகூரத்தக்கது. இஸ்ரேலில், உயிரியல், இரசாயன ஆயுதங்கள் மட்டுமல்ல, அணு குண்டுகள் கூட இரகசியமாக பதுக்கி வைக்கப்பட்டுள்ளன.

இஸ்ரேலிய இராணுவத்தில் யூதர்கள் மட்டுமே பணியாற்ற முடியும். இஸ்ரேலிய குடியுரிமை பெற்ற பத்து லட்சம் அரபு மக்களுக்கு அந்த உரிமை இல்லை. 1948 ம் ஆண்டு யுத்தத்தில், வீடிழந்த பாலஸ்தீன அகதிகள் 60 வருடங்களாக அயல்நாட்டு அகதி முகாம்களில் வாழ்கின்றனர். அவர்களது தாயகம் திரும்பும் உரிமையை இஸ்ரேல் அங்கீகரிக்கவில்லை. அதே நேரம் உலகம் முழுவதிலும் இருந்து வந்து குடியேறும் யூதர்களுக்கு, வந்த உடனேயே குடியுரிமை வழங்கப்படுகின்றது. இஸ்ரேலின் அரசியல் யாப்பு, யூதர்கள் மட்டுமே குடியேறலாம் எனக் கூறுகின்றது. இவ்வாறு சட்டம் போட்டு இனப்பாகுபாடு காட்டும் ஒரேயொரு நாடு இஸ்ரேல் மட்டும் தான்.

சிலர் நினைப்பது போல யூதர்கள் ஒரு தனியினம் அல்ல. அது ஒரு மதத்தைக் குறிக்கும் சொல். ஐரோப்பாவில் இருந்து வந்த யூதர்கள் வெள்ளை நிறத்தவராகவும், எத்தியோப்பியாவில் இருந்து வந்த யூதர்கள் கருமை நிறம் கொண்டோராயும், மத்திய கிழக்கில் இருந்து வந்தவர்கள் அரபுக்கள் போன்றும் தோன்றுகின்றனர். வெளிப்படையாக தெரியும் வேறுபாடுகளே, யூதர்கள் ஒரே இனத்தை சேர்ந்தவர்களல்ல என நிரூபிக்க போதுமானவை. அவர்கள் எந்த நாட்டில் இருந்து வந்தார்களோ, அந்த நாட்டு மொழியையே தாய் மொழியாக பேசுகின்றனர். இரண்டாவது தலைமுறை மட்டுமே ஹீபுரு மொழியை தாய்மொழியாக கொண்டுள்ளது.

யூத மதத்தின் படி, ஒரு யூத ஆண் வேற்று மத பெண்ணை மணம் முடிக்கலாம். ஆனால் யூத பெண்ணுக்கு அந்த உரிமை இல்லை. மத ரீதியாக பார்த்தால், யூதத்திற்கும், இஸ்லாமுக்கும் இடையில் நிறைய ஒற்றுமைகள் உள்ளன. பைபிளில் முதலாவது தீர்க்கதரிசியாக கருதப்படும் ஆப்பிரகாமுக்கு இரண்டு புதல்வர்கள். ஒன்று, இசாக். மற்றது, இஸ்மாயில். இசாக்கின் வழித்தோன்றல்கள் யூதர்கள் என்றும், இஸ்மாயிலின் வழிதோன்றல்கள் அரபுக்கள் என்றும் நம்பப்படுகின்றது. இரு மதத்தவரும் கண்டிப்பாக தெய்வ உருவங்களை வழிபடுவதில்லை. ஆபிரகாமை சுன்னத்து செய்து கொள்ளுமாறு இறைவன் கட்டளையிட்டதாகவும், அதையே யூதரும், முஸ்லிம்களும் பின்பற்றுவதாக நம்பப்படுகின்றது. இரு மதத்தவரின் உணவுப் பழக்கங்கள் ஒரே மாதிரியானவை. (யூதருக்கு: கோஷர், முஸ்லிம்களுக்கு: ஹலால்) பன்றி இறைச்சியை இரு மதங்களும் தடை செய்கின்றன. ஹீபுரு, அரபி, இரண்டும் செமிட்டிக் மொழிக் குடும்பத்தை சேர்ந்தவை. யூதரும், அரேபியரும் செமிட்டிக் இன மரபணுக்களைக் கொண்டுள்ளனர்.

அப்படியானால் பிரிவினை எங்கே தோன்றியது? யாரால் தோற்றுவிக்கப்பட்டது?

இஸ்ரேலிய-பாலஸ்தீன பிரச்சினையை தற்காலிகமாக தீர்த்து வைக்க அமெரிக்கா முன்வரலாம். நிரந்தர தீர்வைக் காண்பதற்கு யாரும் இன்னும் மனமொத்து வரவில்லை. அதற்கு காரணம், மத்திய கிழக்கின் அபரிதமான எண்ணெய் வளம். உலகில் தொழில்துறைக்கு எண்ணெய் மிக மிக அவசியம். அத்தகைய எண்ணெய் வளம் கொண்ட அரபு நாடுகள் ஒன்று சேர்ந்தால், உலகில் யாராலும் அசைக்க முடியாத வல்லரசாகும். அவ்வாறான ஒரு வல்லரசு தோன்றுவதை, அமெரிக்காவும், ஐரோப்பாவும் கற்பனை செய்யவும் விரும்பவில்லை. அதைத் தடுக்க உருவானது தான் நவீன இஸ்ரேல். இஸ்ரேலில் அரசியல் ஆதிக்கம் செலுத்துபவர்கள், வெள்ளையின ஐரோப்பிய யூதர்கள். இதனால் இஸ்ரேல் ஒரு ஐரோப்பிய குடியேற்ற நாடாகவே மேற்குலகில் கணிக்கப்படுகின்றது.

(தொடரும்)
நன்றி:கலையகம்

முல்லைப் பெரியாறு: கருணாநிதியின் துரோகம்! சி.பி.எம். இன் பித்தலாட்டம்!

துரோகம்! பதவி சுகத்துக்காக நடந்துள்ள அப்பட்டமான துரோகம்! தமிழகத்தின் ஐந்து தென் மாவட்ட மக்களின் வாழ்வாதாரமான முல்லைப் பெரியாறு அணை நீரில், தமிழகத்தின் நியாயவுரிமையைக் காவு கொடுத்து விட்டார், “தமிழினத் தலைவர்’கருணாநிதி.

முல்லைப் பெரியாறு அணையில் மெல்லிய அதிர்வு ஏற்பட்டதைப் பூதாகரமாக்கிப் பீதியூட்டி, 1979 முதல் கடந்த 30 ஆண்டுகளாக பெரியாறு நீரில், தமிழகத்தின் நியாயவுரிமையை கேரளம் தொடர்ந்து மறுத்து வருகிறது. இது தொடர்பாக இரு மாநில அரசுகளும் தொடுத்த வழக்குகள் 1998- இல் எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டு, எட்டாண்டு இழுத்தடிப்புகளுக்குப் பிறகு, முல்லைப் பெரியாறு அணையின் நீர்மட்டத்தை 136 அடியிலிருந்து 142 அடியாக உயர்த்தலாம் என்று உச்சநீதி மன்றம் கடந்த 27.2.2006 அன்று தீர்ப்பளித்தது.

அத்தீர்ப்பை ஏற்க மறுத்து, முடக்கும் வகையில் 15.3.2006 அன்று கேரள அரசு புதிய சட்டத் திருத்தம் ஒன்றைக் கொண்டுவந்தது. இதை எதிர்த்து மார்ச் 2006- இல் உச்சநீதி மன்றத்தில் தமிழக அரசு வழக்கு தாக்கல் செய்தது. அதன் பிறகு, உச்சநீதி மன்றம் ஏற்கெனவே வழங்கிய தீர்ப்பை மறுஆய்வு செய்யவேண்டுமென்று கேரள அரசு மனுதாக்கல் செய்தது. இந்த வழக்குகளின் விசாரணை முடிவுக்கு வரும் நிலையில், இந்த வழக்குகளை ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அரசியல் சட்ட அமர்வுக்கு மாற்ற, உச்சநீதி மன்றம் கடந்த நவம்பர் 10-ஆம் தேதியன்று உத்தரவிட்டுள்ளது.

கேரள அரசின் சட்டத் திருத்தம் செல்லுமா என்ற வழக்கில், ஏற்கெனவே தீர்ப்பளிக்கப்பட்ட வழக்கையும் சேர்த்து, பெரியாறு அணையில் 142 அடி நீரைத் தேக்கும் உரிமைக்கு உச்சநீதி மன்றம் வேட்டு வைத்துவிட்டது. முப்பதாண்டு காலப் போராட்டத்தை, உச்சநீதி மன்ற உத்தரவு இப்போது மறுபடியும் ஆரம்ப நிலைக்கே கொண்டு வந்துவிட்டது. முல்லைப் பெரியாறு அணை வழக்கில் கேரள அரசு, மத்தியிலுள்ள காங்கிரசு அரசு, உச்சநீதி மன்றம் ஆகிய மூன்றும் ஓரணியில் நின்று தமிழகத்தின் நியாயவுரிமைக்கு அநீதியிழைத்து வருகின்றன. இத்தனைக்கும் பிறகும் அமைதி காக்கிறார், கருணாநிதி.

வழக்குகள் விசாரணையில் உள்ளபோதே, முல்லைப் பெரியாறு அணை அருகே புதிய அணை கட்டுவதற்காக ஆய்வு செய்ய, கேரள அரசுக்கு அனுமதி அளித்த மத்திய அமைச்சர் ஜெய்ராம் ரமேஷைக் கண்டித்து மதுரையில் நவம்பர் முதல் நாளன்று மாபெரும் பொதுக்கூட்டம் நடத்தப் போவதாக அறிவித்தார் கருணாநிதி. உடனே, மைய தொலைத் தொடர்பு அமைச்சர் ராஜாவின் அலுவலகங்களில் “மையப் புலனாய்வுத் துறை சோதனை’என்ற நாடகத்தை காங்கிரசு எஜமானர்கள் ஏவி விட்டனர். அரண்டு போன கருணாநிதி, முல்லைப் பெரியாறு தொடர்பான மதுரை கூட்டத்தையே ரத்து செய்துவிட்டார். இதன் மூலம், தனது சரணாகதி சமிக்ஞையை டெல்லி எஜமானர்களுக்குத் தெளிவுபடுத்தினார்.

கேரள அரசு புதிதாகச் சட்டம் போட்டதை எதிர்த்தும், மைய அரசின் வஞ்சகத்தை எதிர்த்தும் எதுவும் செய்யாத கருணாநிதி, பிரச்சினையை இப்போது ஐந்து நீதிபதிகள் கொண்ட அரசியல் சாசன பெஞ்ச் விசாரிக்கும் என்று உச்சநீதி மன்றம் உத்தரவிட்டதைக் கண்டு முதலைக் கண்ணீர் வடிக்கிறார். இப்போது மீண்டும் இழுத்தடிப்புக்கான உத்தரவு வந்ததும், “உச்சநீதி மன்றத் தீர்ப்புக்கு எதிராகச் செயல்படும் கேரள முதல்வர் அளவுக்கு எனக்குத் தைரியம் இல்லை”என்று அறிக்கை வெளியிடுகிறார்.

நவம்பர் 10- ஆம் நாளன்று உச்சநீதி மன்றத்தில் இப்படியொரு உத்தரவு பிறப்பிக்கப்படுவதற்கு முன்பாக, தமிழக அரசின் சார்பில் வாதாடிய வழக்குரைஞர் பராசரணிடம் “”இந்த உத்தரவை ஏற்றுக் கொள்கிறீர்களா?” என்று நீதிபதிகள் கேட்டபோது, அவர் மறுப்பு தெரிவித்திருக்கிறார். பின்னர், மதியம் மீண்டும் நீதிமன்றம் கூடியபோது, உத்தரவை ஏற்பதாக அறிவித்திருக்கிறார். இடைப்பட்ட நேரத்தில் நடந்தது என்ன? அவர் தன்னிச்சையாக இப்படி முடிவை மாற்றிக் கொள்ள முடியுமா? அல்லது, கருணாநிதியின் ஒப்புதல் இல்லாமல் இப்படி நடந்திருக்கத்தான் முடியுமா? இப்போது ஒப்பாரி வைத்து அறிக்கை வெளியிடும் கருணாநிதி, அன்று இந்த உத்தரவை நாங்கள் ஏற்கவில்லை என்று அறிவிக்க வேண்டியதுதானே! அதைவிட்டு இப்போது கண்ணீர் அறிக்கை வெளியிடுவது யாரை ஏமாற்ற?

இந்தத் துரோகம் கருணாநிதியோடு முடிந்துவிடவில்லை. 1980- இல் தமிழக முதல்வராக இருந்த எம்.ஜி.ஆர். தமிழக போலீசிடம் இருந்த முல்லைப் பெரியாறு அணை பாதுகாப்புப் பொறுப்பை கேரளப் போலீசுக்குத் தாரை வார்த்தார். 1980 -லிருந்தே முல்லைப் பெரியாறு அணையைப் பலப்படுத்த போடப்பட்ட ஒப்பந்தத்தை மீறி, கட்டுமானப் பணிகளில் ஈடுபட்ட ஊழியர்கள் – பொறியாளர்களைத் தாக்கியும், கைது செய்தும், வாகனங்களைப் பறிமுதல் செய்தும் வழக்கு போட்டும் கேரள அரசு தொடர்ந்து தொல்லைகள் கொடுத்து வந்தது. இருப்பினும் எம்.ஜி.ஆரும் அதன் பிறகு ஜெயலலிதா, கருணாநிதியும் இவற்றுக்கெதிராக எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காமல், குறைந்தபட்சம் கேரள அரசுக்குக் கண்டனம்கூடத் தெரிவிக்காமல், தொடர்ந்து தமிழகத்துக்குத் துரோகமிழைத்தே வந்துள்ளனர். பெரியாறு அணையைப் பராமரித்து இயக்குவது, படகு விடுவது, அணைக்கான பாதைகளைப் பயன்படுத்துவது –எனப் பல உரிமைகளை கேரளத்துக்குத் தாரை வார்த்திருக்கின்றனர். முல்லைப் பெரியாறு அணை தொடர்பான வழக்கில், உச்சநீதி மன்றத்தில் கேரள அரசின் வழக்குரைஞர் 31 முறை வாய்தா கேட்டு இழுத்தடித்த போதிலும், தமிழக ஆட்சியாளர்கள் அதை எதிர்த்து வாயே திறக்கவில்லை.

இப்போது கருணாநிதியின் துரோகம் அம்பலமானதும், ஏதோ அவரால்தான் தமிழகத்தின் உரிமை பறிபோய் விட்டது போலக் கூப்பாடு போடுகிறார் ஜெயலலிதா. கேரள தேர்தலில் அ.தி.மு.க. போட்டியிட்ட தொகுதிகளில் “முல்லைப் பெரியாறில் நீரைத் தேக்கவிட மாட்டோம்!” என்று வாக்குறுதி அளித்து ஓட்டுப் பொறுக்கிவிட்டு, இப்போது தமிழகத்தின் உரிமைக்காகப் போராடுவதாகப் பாசாங்கு செய்கிறார். முல்லைப் பெரியாறு அணையில் 142 அடி நீரைத் தேக்கலாம் என்று உச்சநீதி மன்றம் 27.2.2006 -இல் தீர்ப்பளித்தபோது ஆட்சியிலிருந்தவர் ஜெயலலிதாதான். “அப்போது கோடைகாலமாக இருந்ததால் தீர்ப்பை செயல்படுத்த முடியவில்லை”என்று இப்போது தனது துரோகத்துக்குப் புதுவிளக்கம் அளித்துக் கொண்டிருக்கிறார்.

“பதவி பேரத்தில் பாழான தமிழக உரிமைகள்” என்று கருணாநிதியை மட்டும் குறிவைத்து தாக்கி, தினமணியில் கட்டுரை எழுதுகிறார், பழ.நெடுமாறன். “தி.மு.க. அரசு தேவையில்லாமல் மைய அரசிடம் பிரச்சினையை எழுப்புகிறது. அண்டை மாநிலங்களுக்கிடையே வெறுப்பையும் முரண்பாட்டையும் தோற்றுவிப்பதை தமிழக ஆட்சியாளர்கள் நிறுத்த வேண்டும்” என்று கருணாநிதியைக் குறிவைத்துத் தாக்குகிறார், வலது கம்யூனிஸ்டு கட்சியின் அகில இந்தியப் பொதுச் செயலாளரான பரதன். “கருணாநிதியின் துரோகத்தால் தமிழகம் பாலைவனமாக மாறும்” என்று ஜெயலலிதாவின் பின்னே நின்று கொண்டு சீறுகிறார், வைகோ.

கருணாநிதி மட்டுமல்ல; அவருக்கு முன்பிருந்தே, எம்.ஜி.ஆர் – ஜெயலலிதா ஆட்சிகளில் கேரள அரசுக்கும் மைய அரசுக்கும் துணைநின்று தமிழகத்தின் நியாயவுரிமை பறிகொடுக்கப்பட்டுள்ளது என்ற உண்மையை இவர்கள் திட்டமிட்டே மறைக்கின்றனர். பெரியாறு அணை பற்றி செய்திகள் அடிபடும்போது, பரபரப்பாக அறிக்கை வெளியிடுவதும், அடையாள எதிர்ப்புப் போராட்டம் நடத்துவதும், அதன் பிறகு வாய்மூடிக் கிடப்பதுமாக வைகோ வகையறாக்கள் சூரத்தனம் காட்டுகின்றன.

எம்.ஜி.ஆர்., ஜெயலலிதா, கருணாநிதியின் துரோகம் ஒரு பங்கு என்றால் ஒன்பது பங்கு துரோகத்தை புரட்சி பேசும் சி.பி.எம். கட்சி செய்து கொண்டிருக்கிறது. “உலகத் தொழிலாளர்களே, ஒன்று சேருங்கள்!” என்று சர்வதேசியம் பேசி சவடால் அடிக்கும் இக்கட்சி, ஓட்டுக்காக முதலாளித்துவ இனவெறியைத் தூண்டிவிட்டு குளிர்காய்ந்து கொண்டிருக்கிறது. கேரள மக்களுக்காக, தமிழக விவசாயிகள் உற்பத்தி செய்து அனுப்பும் உணவு தானியங்கள்-காய்கறிகள் முதலானவற்றுக்குத் தேவையான நீரின் அளவு 511 டி.எம்.சி.யாகும். அந்த அளவுக்கான நீரையாவது தமிழகத்துக்குத் தரவேண்டும் என்ற நியாய உணர்வு கூட அக்கட்சியிடம் இல்லை. நிபுணர்கள் ஆய்வு செய்து அணை வலுவாக உள்ளது என்று அறிவித்துள்ள போதிலும், பெரியாறு அணையில் நீர்க்கசிவு ஏற்பட்டுள்ளதாக திரித்துச் சொல்லி பயபீதியூட்டியும், குறுகிய தேசிய இனவெறியைக் கிளப்பிவிட்டும், புதிய அணை கட்டும் திட்டத்தைச் செயல்படுத்தி இடுக்கி அணைக்கு நீரைக் கொண்டு செல்ல கேரள “இடதுசாரி’அரசு விழைகிறது. இதன்மூலம் அணையைத் தனது பொறுப்பில் வைத்துக்கொண்டு, தமிழகத்தின் ஐந்து தென்மாவட்டங்களைப் பாலைவனமாக்கத் துடிக்கிறது.

இவ்வளவுக்குப் பின்னரும், இரு மாநில அரசுகளும் இணக்கமாகப் பேசித் தீர்க்க வேண்டும் என்று அக்கட்சியின் மையத் தலைமை உபதேசம் செய்து, தமிழகத்தின் நியாயவுரிமையை மறுக்கிறது. “”முல்லைப் பெரியாறு பிரச்சினையை அரசியலாக்கி ஆதாயம் தேட தமிழக அரசியல்வாதிகள் கீழ்த்தரமாக முயற்சிக்கிறார்கள்” என்று சாமியாடுகிறார் கேரள போலி கம்யூனிஸ்டு முதல்வர் அச்சுதானந்தன். தமிழகத்தின் நியாயவுரிமையைக் கோருவது அரசியல் ஆதாயம் தேடும் முயற்சியாம்! கேரள “இடதுசாரி’அரசின் அடாவடித்தனத்தை எதிர்க்க முன்வராத சி.பி.எம்.கட்சி, தமிழகத்தில் விவசாயிகளின் உரிமைக்காக விவசாய சங்கம் கட்டவும், போராடவும் ஏதாவது அருகதை இருக்கிறதா? தமிழகத்தின் நியாயவுரிமை பறிக்கப்படுவதை எதிர்த்து சி.பி.எம்.கட்சியின் தமிழ் மாநிலக்குழு எந்தப் போராட்டத்தையும் நடத்தியதில்லை. கேரள “இடதுசாரி’அரசின் அடாவடித்தனத்தை எதிர்த்து கட்சியின் மத்தியக் கமிட்டியில் வாதிட்டதுமில்லை. இத்துரோகக் கூட்டத்தை அம்பலப்படுத்தித் தனிமைப்படுத்தாமல், பெரியாறு நீரில் தமிழகத்தின் நியாயவுரிமையைச் சாதிக்க முடியுமா? ஆனால், கருணாநிதி, ஜெயலலிதா மட்டுமல்ல; எல்லா ஓட்டுக் கட்சிகளும் தேர்தல் கூட்டணிக்காக சி.பி.எம். துரோகக் கூட்டத்தை எதிர்த்து வாயே திறப்பதில்லை. கருணாநிதியின் துரோகத்தைச் சாடும் பழ.நெடுமாறன் வகையறாக்கள், ஜெயலலிதாவையோ சி.பி.எம். துரோகத்தையோ சாடுவதுமில்லை.

நடுவர் மன்றம் மற்றும் உச்சநீதி மன்றத் தீர்ப்புகளை நடைமுறைப்படுத்த ஒரு மாநில அரசு மறுக்கும் போது, மைய அரசு அம்மாநில அரசு மீது இராணுவ நடவடிக்கை உட்பட அனைத்து நடவடிக்கைகளையும் எடுக்க வேண்டும். இதை மைய அரசு செய்யாத போது, மைய அரசின் எல்லா அதிகாரங்களையும் ஏற்க மறுப்பதற்கு தமிழகத்துக்கு எல்லாவித நியாயமும் உரிமையும் உண்டு. இந்த நியாயத்தையும் உரிமையையும் உறுதி செய்வதுதான் பிரிந்து போகும் உரிமையுடன் கூடிய சுயநிர்ணய உரிமையாகும். இதுவொன்றுதான், இரு வேறு தேசிய இனங்களைக் கொண்ட அண்டை மாநிலங்களுக்கிடையிலான சிக்கல்களைத் தீர்ப்பதற்கான சரியான வழியுமாகும்.

பிரிந்து போகும் உரிமையுடன் கூடிய சுயநிர்ணய உரிமை என்பது, நிரந்தர நீண்டகாலத் தீர்வாக அமையும் ஒரு ஆயுதம். அதேசமயம், தற்போதைய உடனடிப் பணியாக கேரள மாநிலத்துக்கு எதிரான பொருளாதார முற்றுகை, பரம்பிகுளம் — ஆழியாறு – மண்ணாறு போன்ற ஆறுகள் வழியே கேரளத்துக்குச் செல்லும் தண்ணீரை மறுப்பது, சபரிமலை மற்றும் கேரளத்துக்குச் செல்லும் சாலை மற்றும் இரயில் போக்குவரத்தை மறிப்பது போன்ற நடவடிக்கைகளை தமிழக மக்கள் மேற்கொள்ள வேண்டும். கேரளத்திலிருந்து தமிழகத்துக்கு வரும் தண்ணீர் எவ்வளவு முக்கியமோ, அதைப்போல தமிழகத்திலிருந்து கேரளம் அடையும் பொருளாதார உதவியும் முக்கியம் என்பதை அம்மாநில மக்களுக்கு உணர்த்தியே தீர வேண்டும். இது இனவெறியூட்டும் செயல் அல்ல. மாறாக, தமிழகத்தின் நியாயவுரிமையை மறுக்கும் இனவெறி அடாவடித்தனத்துக்குப் பாடம் புகட்டும் செயல்தான்.

நாற்காலி சுகத்திற்காக “தேசிய ஒருமைப்பாடு’ நீரோட்டத்தில் சங்கமித்துவிட்ட தமிழக ஓட்டுக்கட்சி துரோகிகளும், அவற்றின் பின்னே வால்பிடித்துச் செல்லும் தமிழினப் பிழைப்புவாத அமைப்புகளும் இத்தகைய போராட்டங்களை முன்னெடுக்காது. இத்துரோகக் கும்பலைப் புறக்கணித்துவிட்டு, தமிழகத்தின் நியாயவுரிமையை மீட்க, புரட்சிகர-ஜனநாயக சக்திகளின் தலைமையில் அணிதிரண்டு போராட தமிழக மக்கள் முன்வர வேண்டும்.

-புதிய ஜனநாயகம், டிசம்பர்’ 2009

நன்றி:வினவு

போர்க்களமான புனித பூமி

"இயேசு கிறிஸ்து மீண்டும் பூமிக்கு வருவாராமே?"

"யாருக்குத் தெரியும்? அவர் ஏற்கனவே வந்திருப்பார். ஆனால் அவர் பிறந்த இடம், யுத்தபூமியாக வருந்துவது கண்டு வெறுத்துப் போய் சொர்க்கத்திற்கே திரும்பிப் போயிருப்பார்."

இந்த நகைச்சுவை துணுக்கு, மும்மதத்தவராலும் உரிமை கோரப்படும் புனித பூமியின் அவல நிலையை படம் பிடித்துக் காட்டுகின்றது.

இன்று உலகில் அனைவரது பார்வையும் மத்திய கிழக்கு பக்கம் திரும்பியுள்ளது. "மத்திய கிழக்கு" என்ற சொற்பதம் கூட இஸ்ரேலிய மையவாத அரசியலில் இருந்து பிறந்தது தான். பைபிள் காலத்தில், இஸ்ரேல் உலகின் மத்தியில் அமைந்திருப்பதாக நம்பப்பட்டது. அதிலிருந்து இஸ்ரேலின் கிழக்குப் பக்கம் "மத்திய கிழக்கு" என அழைக்கப்பட்டது. அவ்வாறு தான் இஸ்ரேலிற்கு மேற்கே இருப்பதால் ஐரோப்பா "மேற்கத்திய நாடுகள்" என அழைக்கப்பட்டது.

பைபிளில் ஆதியாகமம் கூறுவதன்படி நாம் வாழும் பூமி, கி.மு. 6000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னர் தான் ஆண்டவரால் படைக்கப்பட்டதாக யூத மத அடிப்படைவாதிகள் நம்புகின்றனர். ஆனால் அதற்கு மாறாக, கி.மு. 9000 ஆண்டுகளுக்கு முன்னரே பாலஸ்தீனத்தில் மனிதர் வாழ்ந்த ஆதாரங்கள் உள்ளன. இஸ்ரேல், பாலஸ்தீனம், லெபனான், ஜோர்டான், சிரியா ஆகிய நாடுகள் பல பண்டைக்கால நாகரீகங்களின் விளைநிலங்களாக இருந்தன. பைபிள், மற்றும் வரலாற்றுச் சான்றுகளில் இருந்து அங்கே பல்லின மக்கள் வாழ்ந்து வந்துள்ளனர். பினீசியர்கள், பிலிஸ்தீனியர்கள், கானானியர்கள் ஆகிய இனத்தவர்கள், கி.மு. 3000 ஆண்டுகளிலேயே நாகரீகமடைந்த சமுதாயமாக இருந்தனர். இவர்களிடம் இருந்து தான், கிரேக்கர்கள் எழுத்து வடிவங்களை கற்றுக் கொண்டனர். சிறந்த கடலோடிகளான பினீசியர்கள், இன்றைய துனீசியா, மயோர்க்கா (ஸ்பெயின்) ஆகிய இடங்களிலும் குடியிருப்புகளை அமைத்திருந்தனர். இவர்களின் கடவுளர் "எல்" (EL), பா அல் (Baal ) பற்றி, வேண்டுமென்றே எதிர்மறையான விபரங்கள் பைபிளில் காணப்படுகின்றன.

பினீசிய, கானானிய வழித்தோன்றல்கள், இன்று நாம் காணும் லெபனானியர், அல்லது பாலஸ்தீனியர். ரோமர்களும், கிரேக்கர்களும் இவர்களை பிலிஸ்தீனியர் என்ற பொதுப் பெயரால் அழைத்தனர். இவர்கள் பிற்காலத்தில் அரேபியாவில் இருந்து வந்த முஸ்லிம் படையெடுப்புகளால், மொழியை, மதத்தை மறந்தனர். (அதற்கு முன்னர் கிரேக்கர்கள் அவர்களை கிறிஸ்தவர்களாக மாற்றி வைத்திருந்தனர்.)

கி.மு. 1225 ல், எகிப்தில் இருந்து விடுதலையாகி வந்த இஸ்ரேலிய பன்னிரண்டு குடிகளை மோசேஸ் சினாய் பாலைவனம் வரை வழிநடாத்தி வந்தார். ஆனால் அவரால் வாக்குக் கொடுத்த நிலத்தை காண்பிக்க முடியவில்லை. மோசெசின் மறைவுக்குப் பின்னர், ஆண்டவரின் உத்தரவுப்படி (?) கானான் நாட்டு மக்களை இனப்படுகொலை செய்து, அவர்களது நிலங்களை அபகரித்து, யூத குடியிருப்புகளை நிறுவிக் கொண்டனர். இவ்வாறு தான் "யிஸ்ரா எல்" (Yisra 'el ) உருவானது. (பைபிளின் பழைய ஏற்பாடு கூறும் கதை இது.) சுருங்கக் கூறின், இனவழிப்பு செய்யப்பட்ட கானான் மக்களின் சமாதிகளின் மேலே தான் இஸ்ரேல் என்ற தேசம் கட்டப்பட்டது.

பைபிளானது இஸ்ரேலியரின் வரலாற்றை, அவர்களின் கண்ணோட்டத்தில் இருந்து கூறும் நூல் என்பதால், கானானியர் பற்றி அவ்வப்போது சம்பந்தப்படும் பொது மட்டும் குறிப்பிடுகின்றது. பைபிளில் இருந்தும், புதைபொருள் ஆராய்ச்சிகளில் இருந்தும் நாம் அறிந்து கொள்வது என்னவென்றால்; கானானியர் நகரங்களில் வாழ்ந்த காலங்களில், இஸ்ரேலியர்கள் நாடோடிகளாக இருந்துள்ளனர். கானானிய நாகரீகம் அழிந்த பின்னர் தான், புதிய இஸ்ரேலிய நாகரிகம் தோன்றியது. விக்கிர வழிபாட்டை மறுத்த இஸ்ரேலியர்கள் தமது கடவுளான "ஜாஹ்வே" க்கு "சினஹோக்" என்ற யூத ஆலயங்களை கட்டினார்கள். கடவுள் சிலை வைத்து கோயில் கட்டுவது நாடோடி கலாச்சாரத்திற்கு மாறானது. அனேகமாக இஸ்ரேலியர், கானானிய நாகரீகத்தை தமதாக்கிக் கொண்டனர். ஆரம்பக் காலங்களில் சில யூதக் குடிகள் கானானியரின் கடவுளரையும் வழிபட்டு வந்துள்ளனர். இவர்கள் "கடவுட் சொற்கேளாதோராக" தண்டிக்கப் பட்டனர். அதாவது எஞ்சிய கானானிய குடிமக்களையும் யூதர்களாக மாற்றும் முயற்சி இடம்பெற்றுள்ளது.

சவுல் மன்னனால் ஸ்தாபிக்கப்பட்ட சின்னஞ்சிறிய இஸ்ரேல், டேவிட் மன்னன் காலத்தில் அகண்ட இஸ்ரேலாகியது. இது ஹீபுரு மொழி பேசுவோரின் இராச்சியமாக வரலாற்றில் அறியப்பட்டது. டேவிட் அரசனின் ஆட்சியின் பின்னர் இஸ்ரேல் சிதைவடைந்தது. அதிகாரப் போட்டியால் இரண்டாகப் பிரிந்து, வடக்கு பகுதி இஸ்ரேல் என்றும், தெற்குப் பகுதி யூதேயா என்றும் அழைக்கப்பட்டது. இதற்குப் பின்னர் தான் யூதர்கள் என்ற இனம் தெளிவாக அடையாளம் காணப்பட்டது. டேவிட் காலத்திற்கு முன்னர் ஹீபுரு பேசப்பட்டதாக எந்த சான்றும் இல்லை. அதற்கு முன்னர் அரமிய மொழி வழக்கில் இருந்தது. இயேசு கிறிஸ்துவின் தாய் மொழியும் அதுவே. ஹீபுரு, அரபு ஆகியவற்றின் மூல மொழியாக கருதப்படக் கூடிய அரமிய மொழி இன்று அழிந்து வருகின்றது.

இன்றைய நவீன யூதர்களின் பாரம்பரிய பூமி கொள்கை, பல யூத அகழ்வாராய்ச்சியாளராலேயே நவீன இஸ்ரேலில் நிலத்திற்கு அடியில் கண்டெடுக்கப்பட்ட பண்டைய கால பொருட்கள், யூதர்களினுடையவை எனச் சொல்ல போதுமான ஆதாரங்கள் இல்லை. பைபிள் கூறுவதன் படி, ஆசிரியர்கள் இஸ்ரேலை பலமுறை ஆக்கிரமித்தனர். அதற்குப் பின்னர் பெர்சியர்கள், கிரேக்கர்கள், ரோமர்கள், எகிப்தியர்கள் என்று பல சாம்ராஜ்யங்களின் பகுதியாக இருந்தது. இதனால் ஏகாதிபத்திய ஆட்சின் கீழ் வாழ்ந்த யூதர்கள் பல நாடுகளுக்கும் பரவினார்கள். இன்று பல இந்தியர்கள் அமெரிக்கா சென்று குடியேறுவதை போல, அன்று பல யூதர்கள் பாபிலோன் சென்று குடியேறினார்கள். பைபிள் இதனை "அடிமைகளாக பிடித்துச் செல்லப்பட்டதாக" கூறி சுயபச்சாதாபம் தேடுகின்றது.

ரோமர்கள் காலத்தில் வாழ்ந்த இயேசு(கிறிஸ்து என்பது கிரேக்க பெயர்), யூத குலத்தில் பிறந்த மதச் சீர்திருத்தவாதி. பைபிளின் புதிய ஏற்பாட்டின் படி, யூதர்கள் இயேசுவின் கருத்துகளை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை. இயேசுவின் மரணத்தின் பின்னர் வந்த கிறிஸ்தவர்கள் யூதர் மேல் வெறுப்புக் கொண்டனர். ஐரோப்பாவில் கால் பதித்த கிறிஸ்தவர்கள் யூத எதிர்ப்பு (Anti Semitism ) கருத்துகளை விதைத்தனர். ஐரோப்பாவில் அங்கொன்றும், இங்கொன்றுமாக நடந்த யூத விரோத கலவரங்கள், ஹிட்லர் காலத்தில் உச்சக் கட்டத்தை அடைந்தது.

19 ம் நூற்றாண்டு ஐரோப்பாவில் தேசிய அரசுகள் தோன்றின. ஐரோப்பாவில் புறக்கணிக்கப்பட்ட சமுதாயமாக வாழ்ந்த, (ஹீபுரு மொழி பேசாத) யூதர்களும் தேசிய அரசுக் கொள்கையால் கவரப்பட்டனர். யூதருக்கான தாயகத்தை குறிக்கோளாக கொண்ட சியோனிச இயக்கம் ஆரம்பிக்கப்பட்டது. அவர்களது தத்துவாசிரியரான தியோடர் ஹெர்சல் எழுதிய Der Judenstaat (யூத தேசம்) தேசியவாதத்தின் அடிப்படை நூலாகியது. இந்த நவீன யூத தேசியவாதிகள் ஆரம்பத்தில் இருந்து ஒரே தன்மையுடையோராய் காணப்படவில்லை. ஹீபுரு மொழி யாருமே பேசாத, இறந்த மொழியாக இருந்தது. மத்திய அல்லது கிழக்கு ஐரோப்பிய யூதர்கள் ஜெர்மன் கலந்த "யிட்டிஷ்" மொழி பேசினார்கள். இவர்களில் பெரும்பான்மையானோர் தொழிலாளர்கள் என்பதால் சோஷலிச கொள்கைகளால் ஈர்க்கப்பட்டனர். அதற்கு மாறாக மேற்கைரோப்பா, அமெரிக்காவில் வாழ்ந்த யூதர்கள் முதலாளித்துவவாதிகளாக இருந்தனர். அவர்களில் பலர் பெரும் செல்வந்தர்கள், அல்லது வியாபாரிகள். அதனால் சியோனிச இயக்கத்திற்கு அவர்கள் நிதி வழங்கினார்கள்.

19 ம் நூற்றாண்டின் இறுதியில், அல்லது 20 ம் நூற்றாண்டு தொடக்கத்தில், பல யூதர்கள் பாலஸ்தீனம் சென்று குடியேறினார்கள். அவர்களின் "தாயகமான" இஸ்ரேல் யாருமே வசிக்காத பாலைவனமாக இருக்கவில்லை. அரபு பேசும் மக்களால் நிறைந்திருந்தது. யூத குடியேறிகள் அரபு நிலப்பிரபுக்களிடம் நிலம் வாங்கி குடியிருப்புகளை அமைத்தனர். அந்த நிலங்களில் கம்யூனிச பொருளாதார அடிப்படையில் அமைந்த கூட்டுறவுப் பண்ணைகளை (Kibbutz ) அமைத்தனர். அந்நேரம் அயலில் இருந்த பாலஸ்தீன கிராமங்களுடன் நல்லுறவு நிலவியது. பாலஸ்தீனத்தில் காலங்காலமாக வாழ்ந்து வந்த அரபு மொழி பேசும் யூதர்களும் இருந்தனர்.

முதலாம் உலகப்போரில் தோல்வியடைந்த துருக்கியரிடம் இருந்து பாலஸ்தீனம் ஆங்கிலேயரிடம் கைமாறியது. பிரிட்டிஷ் பாதுகாக்கப்பட்ட பிரதேசமாக இருந்த பாலஸ்தீனத்திலும் விடுதலைப்போர் தொடங்கியது. ஆரம்பத்தில் அரபுக்களும், யூதர்களும் தோளோடு தோள் சேர்ந்து ஆங்கிலேய ஆதிக்கத்தை எதிர்த்து போராடினார்கள். தமது ஆட்சியை எதிர்த்தவர்களை பிரிட்டிஷார் பயங்கரவாதிகள் என முத்திரை குத்தினார்கள். ஒரு பயங்கரவாத இயக்கத் தலைவரான பென்கூரியன், பின்னாளில் சுதந்திர இஸ்ரேலின் முதல் பிரதமரானார்.

(தொடரும்)

பகுதி 2: தனி நாடு கண்ட யூதரும், தாயகம் இழந்த பாலஸ்தீனியரும்

குறிப்பு:

உயிர் நிழல் (ஏப்ரல்-யூன் 2002 ) சஞ்சிகையில் பிரசுரமானது. சில திருத்தங்களுடன் வலையேற்றம் செய்யப்படுகின்றது.

நன்றி:கலையகம்

காந்தாரம் முதல் காஷ்மீரம் வரை

முன்னொரு காலத்தில் வட-மேற்கு இந்தியாவில் இருந்த சிந்து நாட்டை ஒரு இந்து அரசன் ஆண்டுவந்தான். அவனது இராச்சியம், காந்தாரம் (இன்று: கண்டஹார்) முதல் காஷ்மீர் வரை வியாபித்திருந்தது. அதாவது தற்கால ஆப்கானிஸ்தான் கிழக்குப் பகுதியும், பாகிஸ்தானையும் உள்ளடக்கியிருந்தது. ஆட்சியிலிருந்த மன்னன் ஒரு இந்துவாக இருந்த போதிலும், அந்நாட்டில் இந்துக்களும், பௌத்தர்களும் வாழ்ந்து வந்தனர். தாலிபான் இடித்த பாமியான் புத்தர் சிலைகளைப் போல, பல புத்த விகாரைகளும் நாடு முழுவதும் காணப்பட்டன. பிற்காலத்தில் அரேபியாவில் இருந்து வந்த இஸ்லாமியப் படையெடுப்பு காரணமாக, இஸ்லாமிய மதத்தை தழுவிய மக்கள் புத்த மடாலயங்களை மசூதிகளாக்கிக் கொண்டனர்.

அரேபியாவில் இருந்து கிளம்பிய முஸ்லிம் படைகள், ஈராக், ஈரான் வரை எதிர்ப்புகளை சமாளித்து முன்னேற முடிந்தது. ஆனால் ஆப்கானிஸ்தான், அல்லது சிந்து மீதான படையெடுப்பு அவ்வளவு சுலபமாக இருக்கவில்லை. சரித்திர சான்றுகளின் படி மத்திய ஆசிய பிராந்தியத்தை தமது கட்டுப்பாட்டுக்குள் கொண்டு வர அரேபியருக்கு ஒரு நூற்றாண்டு எடுத்தது. ஈராக்கில் இருந்து படை திரட்டி, ஏழு முறை முயற்சித்தும் கடும் எதிர்ப்பு காரணமாக பின்வாங்க வேண்டியிருந்தது. ஆப்கானிய பழங்குடியின படைகள், இஸ்லாமிய அரேபியருக்கு சிம்ம சொப்பனமாக திகழ்ந்தன. பொறுமையிழந்த இஸ்லாமிய சக்கரவர்த்தி (கலீபா) தனது படைகளுக்கு ஒரு இறுதி சந்தர்ப்பம் கொடுத்தார். வெற்றி அல்லது வீரமரணம். எட்டாவது தடவையாகவும் முஸ்லிம் படைகள் சிந்து நாட்டை முற்றுகையிட்டன. இம்முறை எதிர்பாராத இடத்தில் இருந்து உதவி கிடைத்தது. சிந்து நாட்டு ஏழைப் பிராமணன் ஒருவன் காட்டிக் கொடுக்க முன்வந்தான். படைத்தளபதியிடம் அந்த இரகசியத்தை சொன்னான். தலைநகரின் மத்தியில் இருக்கும் தெய்வீக சக்தி பொருந்திய கொடிமரம் ஒன்றிருக்கிறது. அது நிலைத்திருக்கும் வரை படையினர் தீரத்துடன் போரிடுவார்கள். இதைக் கேட்ட முஸ்லிம் படைகள் தாமதிக்கவில்லை. கொடிமரத்தை தாக்கி வீழ்த்தினார்கள். சிந்து வீரர்கள் சரணடைந்தனர்.

மேலே கூறப்பட்ட கதை எவ்வளவு தூரம் உண்மை என்பது யாருக்கும் தெரியாது. ஆனால் தற்கால பாகிஸ்தான் அமைந்திருக்கும் பிரதேசத்தை பற்றிய பண்டைய கதை இது ஒன்று தான். எது எப்படி இருந்த போதிலும், இன்று நாம் காணும் பாகிஸ்தான் ஒரு 20 ம் நூற்றாண்டின் உருவாக்கம். ஔ காலத்தில் (சில தென்னிந்திய பகுதிகள் நீங்கலாக) இந்தியா முழுவதையும் ஆட்சி செய்த முஸ்லிம் சுல்தான்களிடம் இருந்து பிரிட்டிஷார் கைப்பற்றிய பிரதேசங்கள், இன்று இந்தியா, பாகிஸ்தான், பங்களாதேஷ் என மூன்று தேசங்களாக காட்சியளிக்கின்றன.

சிந்து மீதான முஸ்லிம்களின் படையெடுப்பு சம்பந்தமான கதை ஒரு சரித்திர உண்மையை தெரிவிக்கின்றது. பாரசீகப் படையெடுப்பின் பின்னரே இந்தியாவில் இஸ்லாம் பரவியது. அன்று சிந்து நாட்டை ஆட்சி செய்த முஸ்லிம்கள், சிந்து நதிக்கு அக்கரையில் இருந்த பிரதேசங்களை "ஹிந்து" அல்லது "ஹிந்துஸ்தான்" என அழைத்தனர். அந்த இடுகுறிப் பெயரில் இருந்து தோன்றியது தான் இந்து மதம். இது பற்றிய குறிப்புகளை 14 ம் நூற்றாண்டின் யாத்திரீகர் இபுன் பதூதாவின் நூலில் காணக்கிடைக்கின்றன.

அரேபியரால் இஸ்லாமியரான மொங்கோலிய இனத்தவரான மொகலாயர்கள் இந்திய உப கண்டத்தை கைப்பற்றி ஆட்சி நடத்தினர். மொகலாயர் காலத்தில் டெல்லி தலைநகராகியது. அரபி, பார்சியுடன், பிரதேச மொழிகள் கலந்து உருது என்ற புதிய மொழி தோன்றியது. அதே மொழி சம்ஸ்கிருத சொற்களை சேர்த்துக் கொண்டதால் ஹிந்தியானது. 500 ஆண்டுகளாக நீடித்த முகலாய சாம்ராஜ்யம் ஆங்கிலேயர் படையெடுப்புகளால் முடிவுக்கு வந்தது. காஷ்மீர் முதல் கன்னியாகுமரி வரை பிரிட்டிஷ் இந்தியா என்ற ஒரே நிர்வாகத்தின் கீழ் வந்தது.

ஆங்கிலேயர் ஆட்சியில் ஜமீன்தார்களும், மகாராஜாக்களும் நிர்வாகப் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டனர். மொகலாயரின் வரி அறவிடுவோரான ஜமீன்தார்களும், இந்து நிலப்பிரபுக்களான மகாராஜாக்களும் பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ் கப்பம் கட்டும் சிற்றரசுகளை வைத்திருந்தனர். அவ்வாறான ஒரு பஞ்சாபிய மகாராஜாவின் ஆளுமைக்குட்பட்ட பிரதேசம் காஷ்மீர். பிரிட்டிஷ் இந்தியாவில் சிற்றரசுகள் மட்டுமல்ல, மணிப்பூர் போன்ற பாதுகாக்கப்பட்ட பிரதேசங்களும் அடங்கியிருந்தன. ஆங்கிலேயர் இந்தியாவை விட்டுச் சென்ற போது பெரும் குழப்பத்தை விட்டுச் சென்றனர். நவீன இந்தியாவின் அடிக்கல் நாட்டப்பட்ட நேரம் அது.

20 ம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில் ஆங்கிலேயரின் கல்வி, நிர்வாகக் கொள்கைகளினால் படித்த மத்தியதர வர்க்கம் ஒன்று உருவாகியிருந்தது. இங்கிலாந்து சென்று படிக்கும் வாய்ப்பு பெற்ற இவர்கள், அங்கு தோன்றிய லிபரல் சித்தாந்தத்தினால் ஈர்க்கப்பட்டனர். லிபரல்-தேசியவாத அடிப்படையில் காங்கிரஸ் கட்சி உருவானது. இந்திய சுதந்திரப் போராட்டத்தில் குதித்தது. இரண்டாம் உலகப்போரினால் பாதிக்கப்பட்ட இங்கிலாந்து தனது காலனிகளை தொடர்ந்து பராமரிக்க முடியாமல் தடுமாறியது. இந்தியாவுக்கு சுதந்திரம் வழங்க வேண்டிய தருணம் வந்து விட்டதை அறிந்தது. சுதந்திர இந்தியாவுக்கு காங்கிரஸ் தலைமை தாங்க வேண்டுமென்பது பிரிட்டிஷாரின் அவா. இந்நேரம் காங்கிரஸ் கட்சியினுள் ஏற்பட்ட பிளவு காரணமாக, ஜின்னா தலைமையில் முஸ்லீம் லீக் தனி நாட்டுக் கோரிக்கையை முன்வைத்தது. தமது முஸ்லீம் தேசத்திற்கு பாகிஸ்தான் எனப் பெயரிட்டனர்.

"தூய்மையான நாடு" என அழைக்கப்படும் பாகிஸ்தான் ஆங்கிலேயர் கற்பித்த லிபரல் சித்தாந்தம், பாராளுமன்ற ஜனநாயகம் ஆகிய அரசியல் அடிப்படையை கொண்டிருந்தது. இவ்வளவிற்கும் நவீன உலக வரலாற்றின் முதலாவது இஸ்லாமியக் குடியரசு அது தான். மொழியால், கலாச்சாரத்தால் வேறுபட்ட மக்களை மதம் மட்டுமே ஒன்றிணைத்தது. பஞ்சாப், சிந்தி, பலுச்சி, பதானி, வங்காளி ஆகிய ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பற்ற மொழிகளைப் பேசும் மக்கள், உருது என்ற புதிய மொழியை கற்றுக்கொண்டனர். அதுவே தேசிய மொழியாகியது. அதிசயமாக இஸ்ரேலும், பாகிஸ்தானும் இந்த விடயத்தில் ஒத்த தன்மையைக் கொண்டுள்ளன. நவீன இஸ்ரேலின் குடிமக்கள் பல்வேறு மொழிகளைப் பேசுபவர்கள். யூத மதம் மட்டுமே அவர்களை ஒன்றிணைத்த சக்தி. இஸ்ரேலின் உருவாக்கத்தின் பின்னர் தான் ஹீப்ரூ மொழியை கற்று, தேசிய மொழியாக்கினர்.

பாகிஸ்தான் பிரிவினை காரமாக இடையில் நின்ற காஷ்மீர் வெகுவாக பாதிக்கப்பட்டது. காஷ்மீரை ஆண்ட இந்து மகாராஜா ஒன்றில் பாகிஸ்தானை, அல்லது இந்தியாவை சேர வேண்டிய இக்கட்டட்டான நிலை. பள்ளத்தாக்கு பகுதியில் முஸ்லிம்களும், ஜம்முவில் பண்டித் என்ற காஷ்மீரி பிராமணர்களும், லடாக் பகுதியில் தீபெத்திய பௌத்தர்களும் என மூன்று தேசிய இனங்கள் காஷ்மீர் பிரஜைகளாக இருந்தனர். இதே நேரம் மகாராஜாவுக்கு எதிரான, காஷ்மீர் விடுதலைப் போர் ஆரம்பமாகியது. காஷ்மீர் என்ற சுதந்திர நாட்டிற்கான விடுதலைப்போரை முன்னின்று நடத்தியவர்கள் இந்துக்கள்! ஏனெனில் அரச நிர்வாகப் பதவி வகித்த மத்தியதர வர்க்கம் அவர்களாக இருந்தனர். இது இன்று பலருக்கு தெரியாத சேதி.

மகாராஜா அதிக காலம் நிலைத்து நிற்க முடியவில்லை. காஷ்மீரை கொள்ளையடிப்பதற்கு பாகிஸ்தானில் இருந்து படையெடுத்து வந்தனர் பத்தானி பழங்குடியினர். இவர்கள் ஊர் ஊராக கொள்ளையடித்துக் கொண்டு திரிந்த வேளை மகாராஜா இந்திய இராணுவத்திடம் உதவி கோரினார். இந்தியப்படை காஷ்மீர் வந்திறங்கியது. நிலைமை மோசமடைவதை தெரிந்து கொண்ட பாகிஸ்தான் இராணுவம் பத்தானிகள் பிடித்த இடங்களை தன்வசமாக்கியது. முதன்முறையாக இந்திய, பாகிஸ்தானிய படைகள் நேருக்குநேர் மோதலுக்கு தயாராக நின்றன. இந்திய-பாகிஸ்தான் யுத்தத்தின் விளைவாக காஷ்மீர் இரண்டு துண்டுகளாகியது.

இதற்குப் பின்னர் இரு நாடுகளுக்கிடையிலான பகை முரண்பாடுகள் தீவிரமடைந்தன. எழுபதுகளில் இந்திய விமானக் கடத்தலில் ஆரம்பித்த முறுகல் நிலை காரணமாக, கிழக்கு பாகிஸ்தான் உள்நாட்டு யுத்தத்தில் இந்திய இராணுவம் தலையிட்டது. பங்களாதேஷ் என்ற புதிய தேசத்தின் உருவாக்கத்துடன் முடிந்தது. இந்தியாவின் இராணுவம் காஷ்மீரில் குவிக்கப்பட்டது. காஷ்மீர் எல்லை இன்று, உலகில் மிக அதிக அளவு இராணுவம் குவிக்கப்பட்டுள்ள எல்லைக் கோடாக மாறியுள்ளது.

-------------------------------------------------------------------------------------

இந்திய - பாகிஸ்தான் பிரச்சினையில் உளவுத்துறைகளின் பங்கு:

ஐ.எஸ்.ஐ. (Inter Service Intelligence)

1948 ம் ஆண்டு, பிரிட்டிஷ் இராணுவ அதிகாரி ஒருவரால் ஸ்தாபிக்கப்பட்டது. பாகிஸ்தான் தேசப் பாதுகாப்பை பொறுப்பெடுத்துள்ளது மட்டுமல்ல, அரசியல் கட்சிகள், குழுக்கள், வெளிநாட்டவர்கள் என்று எல்லோரையும் கண்காணிக்கின்றது. தேசத்தின் பிரதமருக்கோ, பாராளுமன்றத்திற்கோ அல்லது இராணுவத் தலைமையகத்திற்கோ பதில் சொல்லக் கடமைப் பட்டதல்ல. இந்த உளவு நிறுவனமே ஒரு தனி அரசாங்கம். முன்பு ஒரு முறை பிரதமராகவிருந்த சுல்பிகார் அலி பூட்டோ, ஐ.எஸ்.ஐ. யின் அதிகாரங்களை குறைக்க விரும்பினார். அதற்குப் போட்டியாக Federal Security Force (FSF ) என்ற அமைப்பை ஸ்தாபித்தார். ஆனால் ஐ.எஸ்.ஐ. தனது பலத்தைக் காட்டியது. சியா உல் ஹக் திடீர் இராணுவப்புரட்சி மூலம் ஆட்சியை கைப்பற்றினார். பூட்டோவை பிடித்து தூக்கிலிட்டார். FSF கலைக்கப்பட்டது.

பனிப்போர் காலத்தில் அமேரிக்கா பாகிஸ்தானை "முன்னணி காவல் அரண்" என அறிவித்தது. அந்தக் காலகட்டத்தில் ஆப்கானிஸ்தானில் இருந்து ஐ.எஸ்.ஐ. போதைமருந்து கடத்தியது. போதைவஸ்து கடத்தலினால் கிடைத்த வருமானம் ஆப்கான், காஷ்மீர் போராளிக் குழுக்களுக்கு பயிற்சியளிக்க பயன்பட்டது. அனேகமாக எல்லா காஷ்மீர் இயக்கங்களும் பாகிஸ்தான் உதவியை நாடின. ஆனால் அதற்குள்ளும் இஸ்லாமியவாத, அல்லது பாகிஸ்தானுக்கு விசுவாசமான ஆயுதக் குழுக்கள் விசேஷமாக கவனிக்கப்பட்டன. ஐ.எஸ்.ஐ. பஞ்சாப் காலிஸ்தான் குழுக்களும் உதவியளித்தது. இந்தியாவின் வட-கிழக்கு மாநிலங்களின் தீவிரவாதக் குழுக்களும் ஐ.எஸ்.ஐ.இடம் உதவி பெறுகின்றன. இவற்றில் சில கிறிஸ்தவ மத அடிப்படைவாதக் குழுக்கள். இவர்களுக்காக பூட்டான் என்ற பௌத்த நாட்டினுள் உள்ள இரகசிய முகாம்களில் ஐ.எஸ்.ஐ. பயிற்சியளித்தது.

ரா (Research and Analysis Wing)

இந்தியாவின் வெளிவிவகாரக் கொள்கையை வகுப்பதில் முக்கிய பங்காற்றுகின்றது. பிரதமரின் நேரடிக் கட்டுப்பாட்டின் கீழ் வந்தாலும், நிதி ஒதுக்கீடு, செலவுகள் பற்றிய விபரங்கள் பாராளுமன்றத்திற்கு அறிவிக்கப்படுவதில்லை. வெளிநாடுகளில் வேவு பார்த்தல், பிரச்சாரம் செய்தல் என்பன முக்கிய பணிகள். சுமார் 30000 ரா உளவாளிகள் பாகிஸ்தானிற்குள் மட்டும் செயல்படுவதாக கருதப்படுகின்றது. சிந்தி, பலுசிஸ்தான் மாகாணங்களில் பிரிவினைவாத சக்திகளுக்கு உதவி வருகின்றது. உருது மொழியை தாய்மொழியாக கொண்ட முஜாகிர்களின் கிளர்ச்சியிலும் பங்கெடுத்துள்ளது. தாலிபான் தோன்றும் வரை, இடம்பெற்ற குண்டுவெடிப்பு சம்பவங்களுக்கு பின்னணியில் ரா இருப்பதாக பாகிஸ்தான் குற்றம் சாட்டி வந்தது.
நன்றி:கலையகம்

அடங்காத ஆதிக்கம் - II

பொதுப்பாதையில் ஒரு தலித் பிணம் எடுத்துச் செல்லப்படுவதைத் தடை செய்த சாதி இந்துக்களின் அடங்காத சாதி ஆதிக்கத் திமிரை உடைத்து, (காண்க ‘தலித் முரசு' செப்டம்பர் 09) பொதுப்பாதையில் பிணம் எடுத்துச் சென்ற இருபதாம் நாள், தலித் இளைஞர் ராஜாவை படுகொலை செய்துள்ளனர் வண்டிப்பாளையம் சாதி இந்துக்கள். 400க்கும் மேற்பட்ட சாதி இந்துக்களின் குடும்பங்கள் வாழும் இந்த ஊரில் தலித்துகள் வெறும் 31 குடும்பங்கள்தான் என்றாலும், தங்களது கடுமையான உழைப்பால், ஒடுக்குமுறைகளை சந்தித்தும் பொருளாதாரத்தில் சாதி இந்துக்களுக்கு நிகராக வாழ்ந்து வருகின்றனர்.

சாதி ஆதிக்கம் தளர்வதைத் தாங்கிக் கொள்ள முடியாத சாதி இந்துக்கள், தலித்துகளை மீண்டும் ஒடுக்கி, அச்சத்தின் பிடியிலேயே வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதற்காக திட்டமிட்டுள்ளனர். அதன் முதல் கட்டமாக 2.10.09 வெள்ளிக்கிழமை முதலே தலித்துகளுக்கு ஊரில் இருந்த கடைகளில் பொருட்கள் தர மறுத்துள்ளனர். குடிதண்ணீரும் நிறுத்தப்பட்டுள்ளது. மணி, நாகராஜ் என்கிற இரு தலித்துகளின் கிணற்றில் இருந்த மின் மோட்டார்கள் முழுவதும் சேதப்படுத்தப்பட்டுள்ளன. தலித்துகள் தங்கள் குடியிருப்பை விட்டு வெளியில் எங்கும் செல்ல முடியாதபடி பொதுவழியெங்கும் முட்கள் வெட்டிப் போடப்பட்டு, சேரியை திறந்தவெளி சிறையாக மாற்ற முயன்றனர் சாதி இந்துக்கள். இது தொடர்பாக 4.10.09 அன்று காலை மரக்காணம் காவல் நிலையத்தில் தலித்துகள் புகார் கொடுத்தனர். முட்கள் போட்டு மறிக்கப்பட்டுள்ளதை புகைப்படம் எடுத்தும் போலிசாரிடம் கொடுத்தனர். ஆய்வாளர் மாலை விசாரிப்பதற்காக வரச் சொன்ன நிலையில், மீண்டும் மாலை 5 மணியளவில் காவல் நிலையம் சென்றுள்ளனர்.

அன்று மாலை 6 மணியளவில், தலித் குடியிருப்பில் வீட்டில் மனைவி, குழந்தைகளுடன் இருந்த ராஜா, கண்ணுக்கெட்டிய தூரத்தில் தனது கோழிப்பண்ணை எரிவதைப் பார்த்து ஓடியுள்ளார். ஓடிய ராஜாவுடன் ஒரு சிறு பையனும் ஓடியுள்ளான். அப்போது சாதி இந்துக்களான தே.மு.தி.க.வைச் சேர்ந்த பரந்தாமன் (நாயுடு) உள்ளிட்ட பலர் ராஜாவின் 300 அடி நீள கோழிப்பண்ணை எரிவதை வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டிருந்துள்ளனர். அருகே இருந்த சாதி இந்துவான அய்யனார் என்பவரின் கோழிப்பண்ணைக்கும் அவர்களே தீ வைத்துள்ளனர்!

சாதி வெறிக்கு தனது கோழிப்பண்ணை இரையாவதைப் பார்த்த ராஜா, அவர்களிடம் ஒன்றும் பேசாமல், விசாரணைக்காக மரக்காணம் காவல் நிலையத்தில் இருந்தவர்களிடம் தகவல் சொல்லியுள்ளார். அவர்களும் போலிசாரிடம் இச்சம்பவத்தை தெரிவித்தனர். போலிசார் உடனடியாக ஒரு தீயணைப்பு வண்டியினை ஊருக்கு அனுப்பியுள்ளனர். ஊருக்குள் சென்ற வண்டியினை வழிமறித்த சாதி இந்துக்கள், அய்யனாரின் கோழிப்பண்ணையை அணைக்கும்படி கூறியுள்ளனர். அதற்கு ராஜா, "என்னுடைய பண்ணை அதிகமாக எரியுது, நான்தானே போன் செஞ்சி வரவழைச்சேன். என்னுடையதை முதலில் அணைங்க" என்று கூறியுள்ளார். ஆனாலும், ஊர்க்காரர்களின் அச்சுறுத்தல் காரணமாக தீயணைப்புத் துறையினர் அய்யனாரின் பண்ணையில் தண்ணீர் அடிக்கத் தொடங்கியுள்ளனர்.

எரிக்கப்பட்ட ராஜாவின் கோழிப் பண்ணை

அப்போதுதான் ராஜா தாங்க முடியாத துக்கத்தில், "ஏன் இந்த மாதிரி என்னோட பண்ணையை கொளுத்திட்டு, எங்க சொத்தை அழிக்கிறீங்க" என்று கூறியதும், அங்கிருந்த சாதி இந்துக்கள், "பறப்பசங்கன்னா பழைய மாதிரி கம்முன்னு இருக்கணும். இப்ப என்னா புதுசா வழியெல்லாம் கேக்கறீங்க. இதுல வர்ற காச வச்சிகிட்டுதானே எல்லாம் செய்யுற. இனிமே எதவச்சு என்னா செய்வ" என்று கூறியபடியே கட்டையால் தாக்கியுள்ளனர். ராஜாவுடன் சென்றவர் உயிர் பயத்தில் திரும்பிவிட்டார். ராஜா அடிபட்ட நிலையில் ஓடமுயன்ற போது கைலி தடுக்கி கீழே விழுந்து விட்டார். கீழே விழுந்த ராஜாவை சாதி இந்துக்கள் அனைவரும் கூடி நின்று கட்டை, கல், கழி போன்றவற்றால் தொடர்ந்து தாக்கியுள்ளனர். பெரிய கல்லை தூக்கிப்போட்டு, முகத்தை சிதைத்துள்ளனர். கத்தியாலும் வெட்டியுள்ளனர். ராஜாவின் முகம் முழுவதும் சிதைந்துள்ளது.

சாதி இந்துக்களின் தொடர் தாக்குதலில் ராஜா மயக்கமடைந்துள்ளார். அதன்பிறகு சாதி இந்துக்களின் வன்முறைக் கும்பல் தலித் குடியிருப்பிற்குள் புகுந்து வீடுகளையும், வீட்டிலிருந்த பாத்திரம் உள்ளிட்ட பொருட்களையும் அடித்து, உடைத்து சேதப்படுத்தியுள்ளது. ராஜாவைப் போன்று தாங்களும் தாக்கப்படுவோம் என்ற அச்சத்தில் தலித்துகள் 31 குடும்பத்தினரும் இரவோடு இரவாக தங்கள் குடியிருப்பைவிட்டு வெளியேறினர். பேச்சில்லாமல் கிடந்த ராஜாவைக் காப்பாற்ற வந்த ஆம்புலன்சை வழிமறித்த சாதி இந்துக்கள், தங்களை மருத்துவமனைக்கு கொண்டு செல்லுமாறு வலியுறுத்தி, மிரட்டி எடுத்துச் சென்றுள்ளனர். அதன்பிறகு தகவல் சொல்லி, மற்றொரு ஆம்புலன்ஸ் வந்து ராஜாவை தூக்கும்போது, ராஜா இறந்துவிட்டிருந்தார். படுகொலைக்கு ஆளான ராஜாவின் மனøவி உஷா(24), மகள்கள் நித்யா(4), இனியா(5 மாதக் கை குழந்தை) ஆகியோர் எதிர்காலம் குறித்த கேள்விக்குறியுடன் உள்ளனர்.

மறுநாள் 5.10.09 திங்கட்கிழமை. கொல்லப்பட்ட ராஜாவின் உடலருகே, ராஜாவின் குடும்பத்தினரைத் தவிர உள்ளூர் தலித்துகள் எவருமே வரவில்லை. சாதி இந்துக்களின் கொடுந்தாக்குதலுக்குப் பயந்து இரவே கிராமத்தைவிட்டு வெளியூர் சென்றுள்ளனர். தகவல் அறிந்து கிராமத்திற்குச் சென்ற வெளியூரைச் சேர்ந்தவர்கள் ராஜாவின் இறுதி ஊர்வலத்தை நடத்தி, உடலை அடக்கம் செய்துள்ளனர்.

சாதி இந்துக்களால் மீண்டும் தாக்குதலுக்கு ஆளாக நேரிடும் என்ற அச்சத்தில், 31 தலித் குடும்பத்தினர் சுமார் 200 பேர் வண்டிப்பாளையம் கிராமத்தைவிட்டு வெளியேறி, அருகில் உள்ள நடுக்குப்பம் என்கிற கிராமத்தின் தலித் குடியிருப்பில் தங்கியுள்ளனர். அங்குள்ள தலித்துகள் உணவளித்து, ஆதரவளித்தனர். 6.10.09 அன்று காலை வீட்டில் உள்ள ஆடு, மாடு போன்ற கால்நடைகளைப் பார்த்துவர கிராமத்திற்குச் சென்ற தலித் பெண்களை, சாதி இந்துப் பெண்கள் வழிமறித்து, திட்டி, அவமானப்படுத்தி, கிராமத்திற்குள் நுழைய விடாமல் திருப்பி அனுப்பியுள்ளனர்.

2007 ஆம் ஆண்டு, வன்னியர் சாதிப் பெண்ணை பதிவுத் திருமணம் செய்து கொண்டதால், வன்னியர்களால் கடத்தி, படுகொலை செய்யப்பட்டார் மானூர் கிராமத்தை சேர்ந்த ராஜா என்பவர். இக்கிராமத்தைச் சேர்ந்த தலித் மனித உரிமை ஆர்வலர் வாசுதேவன், வண்டிப்பாளையம் ராஜா படுகொலைக்குப் பின்பு நடந்தவை குறித்து நம்மிடம் கூறினார் : ‘‘ராஜாவிற்கு அப்பா, அம்மா, தம்பி, மனைவி, மாமனார்னு எல்லாம் இருக்காங்க. ஆனா கொலை நடந்த 4 ஆம் தேதி ராத்திரி 8 மணிக்கு, 80 வயசான ராஜாவின் பெரியப்பா மாசிலாமணி (த/பெ பெருமாள்) என்பவரை மரக்காணம் போலிஸ் அழைச்சிக்கிட்டு போய் புகார் எழுதி கையெழுத்து வாங்கிட்டாங்க. அதுக்கப்புறம் போலிசார், அய்யனார் கோழிப்பண்ணையை கொளுத்தியதாகக் கூறி, காவல் நிலையத்திலேயே அவரை உட்கார வைச்சிட்டாங்க. மாசிலாமணியை போலிசார் அடைச்சி வச்சிருக்காங்கன்னு தகவல் தெரிஞ்சி மறுநாள் 5 ஆம் தேதி காலை 9 மணியளவில் காவல் நிலையம் சென்ற தலித் இளைஞர்கள், போலிசாரிடம் பேசி மாசிலாமணியை விடுவித்துள்ளனர். இதுல கொலை வழக்கு போட்ட போலிஸ், கொலை செஞ்ச முக்கியமான சில ஆளுங்கள விட்டுட்டு 9 பேரை கைது செஞ்சாங்க. அதே நேரத்தில் 19 தலித் இளைஞர்கள் பேர்ல கொலை முயற்சி வழக்கும் போட்டனர். அதிலும் குறிப்பாக, வெளியூரைச் சேர்ந்த தலித் இளைஞர்களையும் வழக்கில் சேர்த்தனர்.

இதுவரையிலும் ராஜா குடும்பத்துக்கு அரசாங்கம் எந்தவித நிவாரணமும் தரல. ஊர்க்காரங்களுக்குப் பயந்து, ஊரைவிட்டு வந்த மக்கள் திரும்பி ஊருக்குப் போக முடியாம நடுக்குப்பம் கிராமத்திலேயே இருந்தாங்க. இளைஞர்களுக்கான சமூக விழிப்புணர்வு மய்யம், ‘கிறிஸ்டியன் எய்டு' நிறுவனம் மூலம் ஒரு குடும்பத்துக்கு 10 கிலோ அரிசி, பருப்பு, எண்ணெய்னு 31 குடும்பத்துக்கும் நிவாரணமா கொடுத்தாங்க. அப்பதான் சில பெண்கள் எங்களுக்கு இதுகூட முக்கியம் இல்ல தம்பி, எங்கள திரும்பி பாதுகாப்பா எங்க ஊர்ல கொண்டுபோய் விட்டா போதும் என்று அழுதார்கள். அதுக்கப்புறம் விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சி சார்பாக கூட்டம் போட்டு, மக்களை கொண்டுபோய் ரேஷன் கார்டு ஒப்படைக்கிற போராட்டம் நடத்துறதுன்னு முடிவெடுக்கப்பட்டது.

தனது கணவரை இழந்து தவிக்கும் உஷா மற்றும் இரு குழந்தைகள் நித்யா, இனியா

அதன்படி திண்டிவனம் வட்டாட்சியர் அலுவலகத்தில் 12ஆம் தேதி குடும்ப அட்டை ஒப்படைக்கும் போராட்டம் நடந்தது. ஏற்கனவே கூட இந்த மாதிரி ரேஷன் கார்டு ஒப்படைக்கிற போராட்டம் நடக்கும்போது, மக்கள் கார்டை அதிகாரிகள்கிட்ட கொடுப்பாங்க. ஆனா அதிகாரிங்க கார்டை கையில வாங்க மாட்டாங்க. பேசி பிரச்சனையை தீர்ப்பதற்கு முயற்சி செய்வாங்க. ஆனா, இந்த முறை, வட்டாட்சியர் சீத்தாராமன், மக்கள் கொடுத்த குடும்ப அட்டைகளை வாங்கி வைத்துக் கொண்டார். காலை 11 மணி முதல் 3 வரை மக்கள் உட்கார்ந்துவிட்டார்கள். 2 மணிக்கு அப்புறம் மழை பெய்தபோதும் யாரும் எந்திரிக்கல. அதற்குப்பிறகுதான் வட்டாட்சியரும், கோட்டாட்சியரும் பேசி, இப்போதே உங்களை உங்கள் கிராமத்தில் குடியேற்றுகிறோம் வாருங்கள் என்று கூறி அழைத்துச் சென்றார்கள்.

மாலை 5 மணி அளவில் அதிகாரிகள் வண்டிப்பாளையத்தில் விட்டுச் சென்றனர். வண்டிப்பாளையம் காலனிகாரனுக்கு உதவி செய்றியான்னு, நடுக்குப்பம் தலித்துகளை அந்த ஊர் சாதி இந்துக்கள் மிரட்டினாங்க. இதை ஒட்டி மரக்காணம் ஒன்றியத்தில் பல கிராமங்களில் சாதி இந்துக்கள், "இந்தப் பறப்பசங்கள விட்டுடக்கூடாது ஏதாவது செய்யணும்னு" பேசினாங்க. சாதி இந்துக்கள் எல்லாம், குறிப்பாக வன்னியர் சாதியினர் ஒன்றாக சேர முயன்றனர். இன்னும் எத்தனை ராஜாக்களும், முருகேசன்களும் பலியாவதை இந்தச்சமூகம் கைகட்டி பார்த்துக் கொண்டிருக்குமோ தெரியவில்லை" என்றார்.

வன்கொடுமை நிகழ்வு : 4

விழுப்புரம் மாவட்டம் திண்டிவனம் அருகே உள்ளது எண்டியூர் கிராமம். தலித் குடியிருப்பே இல்லாத இக்கிராமத்தின் அரசுப் பள்ளியில், சுற்றுவட்டாரத்தைச் சேர்ந்த பத்துக்கும் மேற்பட்ட கிராமங்களில் இருந்து தலித் மாணவர்கள் படிக்கின்றனர். இப்பள்ளியில் பயிலும் தலித் மாணவர்கள் அனைவரும் இக்கிராமத்தின் வன்னியர் இளைஞர்களுக்கும், மாணவர்களுக்கும் நாள்தோறும் பயந்து பயந்துதான் பள்ளி சென்று வருகின்றனர். கடந்த ஆகஸ்ட் மாதம் தலித் மாணவர்கள் வன்னியர் சாதி இளைஞர் / மாணவர்களால் வன்கொடுமைத் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகி வகுப்பறையிலேயே சிறை வைக்கப்பட்டனர்.

எண்டியூர் அரசு மேனிலைப்பள்ளியில் 12 ஆம் வகுப்பு ‘பி' பிரிவு படித்து வரும் தலித் மாணவர் ஆனந்தராஜ், 2007ஆம் ஆண்டு இதே பள்ளியில் 10 ஆம் வகுப்பு படித்தார். அப்போது அதே ஊரைச் சேர்ந்த வன்னியர் சாதியைச் சேர்ந்த சிலர், வகுப்பறையில் இருந்த ஆனந்தராஜ் மற்றும் முத்து ஆகிய இருவரையும் பள்ளி வளாகத்திலேயே தாக்கியுள்ளனர். இது குறித்து தலைமை ஆசிரியரிடம் முறையிட்டும் எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்கப்படவில்லை. பாதிக்கப்பட்ட மாணவர்கள் நேரடியாக காவல் நிலையத்திலும், அதிகாரிகளுக்கு அஞ்சலிலும் புகார் அனுப்பினார்கள். அதனைத் தொடர்ந்து திண்டிவனம் வட்டாட்சியர் அலுவலகத்தில் சமாதானக் கூட்டம் நடைபெற்றது. வழக்கம் போல் எந்த முடிவும் எட்டப்படாமல், தலித் மாணவர்களின் புகார்கள் மீதான நடவடிக்கை நிறுத்தி வைக்கப்பட்டது.

அதன் பின்பு 2008 ஆம் ஆண்டு கதிரவன் என்ற தலித் மாணவரை, எண்டியூரைச் சேர்ந்த வன்னியர் சாதி இளைஞர்கள் பள்ளிக்குள் புகுந்து அடித்து, தாக்கினார்கள். வெளியில் சொன்னால் மீண்டும் தாக்குவார்கள் என்ற அச்சத்தில் கதிரவன் வெளியில் இது குறித்து சொல்லவில்லை. தொடர்ந்து அப்பள்ளியில் படிக்கும் தலித் மாணவர்கள் சாதி ரீதியாக அவமானமாகவும், தரக்குறைவாகவும், பாகுபாட்டுடனும் நடத்தப்படும் சூழல் நிலவியது.
இந்நிலையில், இந்தக் கல்வி ஆண்டு பள்ளி திறந்த சில நாட்களில் எண்டியூரைச் சேர்ந்த 11 ஆம் வகுப்பு படிக்கும் ராஜதுரை என்ற மாணவன், கட்டளை, தென்நெற்குணம் ஆகிய கிராமங்களை சேர்ந்த இரு தலித் மாணவிகளின் அருகில் வேண்டுமென்றே அமர்ந்துள்ளான். அம்மாணவிகள் இருவரும், அதே பள்ளியில் 12ஆம் வகுப்பு படிக்கும் அவரது அண்ணன்களான பிரகாஷ், ராஜேஷ் ஆகியோரிடம் முறையிட, ராஜதுரையிடம் இது குறித்து அவர்கள் விசாரித்துள்ளனர். அதன் பிறகு தலித் மாணவர்கள் பள்ளியின் உதவித் தலைமை ஆசிரியரிடம் இது குறித்து முறையிட்டனர்.

உதவித் தலைமை ஆசிரியர், ஆங்கில ஆசிரியர் இருவரும் ராஜதுரையிடம் விசாரித்துள்ளனர். ராஜதுரை எண்டியூரைச் சேர்ந்தவன் என்பது தெரிந்தும், ஆங்கில ஆசிரியர் மேற்கொண்டு எதுவும் விசாரிக்காமல் அமைதியாகிவிட்டார். உதவித் தலைமை ஆசிரியர் விசாரித்ததற்கு ராஜதுரை, "பக்கத்துல உட்கார்ந்தேனே தவிர வேற ஒண்ணும் செய்யவில்லை" என்று கூறியுள்ளான். அதன் பிறகு உதவித் தலைமை ஆசிரியர் அவனை ஒரு வாரத்திற்கு சஸ்பெண்ட் செய்துள்ளார். அதனைத் தொடர்ந்து வன்னியர் மாணவர்கள் தலித் மாணவர்களை மறைமுகமாக மிரட்டுவதும், இழிவுபடுத்துவதுமாக இருந்துள்ளனர். இந்நிலையில் 8.7.09 அன்று மாலை பள்ளி முடிந்த பிறகு மேற்கண்ட ராஜதுரையின் நண்பனான, சுமனும், அதே ஊரைச் சேர்ந்த மாணவர் அல்லாத விஜயகாந்த், மணிகண்டன் ஆகிய இரண்டு பேரையும் அழைத்துக் கொண்டு, 12ஆம் வகுப்பைச் சேர்ந்த தலித் மாணவர் சந்தோஷை, ‘‘இவனும்தான் அன்னிக்கு சார்கிட்ட போய் சொன்னான்'' என்று கூறியபடியே அடித்து தாக்கியுள்ளனர். மற்ற மாணவர்களையும் இவர்கள் வெறியோடு தேட, தகவலறிந்த தலித் மாணவர்கள் வேறு வழியாக தப்பித்துள்ளனர். இதனால் 9.7.09 அன்று தலித் மாணவர்கள் சுமார் 20 பேர், எண்டியூர் தலைவர் விநாயகம் அவர்களை நேரில் சந்தித்து, ‘‘எண்டியூர் மாணவர்கள் பள்ளியில் எங்களை சாதி வித்தியாசம் பார்த்து நடத்துகிறார்கள் பள்ளிக்கு வருவதற்கு பயமாக உள்ளது, நீங்கள் விசாரித்து சரி செய்யுங்கள்'' என்று கூறியுள்ளனர். அதற்கு அவர், பள்ளிக்கு வந்து விசாரிப்பதாகக் கூறினார்; ஆனால் விசாரிக்கவில்லை.

இந்நிலையில் 10.7.09 அன்று காலை பள்ளிக்குச் சென்ற 12ஆம் வகுப்பு மாணவர்களிடம், கீழ் வகுப்பு மாணவர்கள் சிலர் ஓடிச்சென்று, ‘‘உங்கள அடிக்கறதுக்காக எண்டியூர்காரங்க ஸ்கூலுக்குள்ள நிக்கறாங்க'' என்று கூறியுள்ளார்கள். அதனால் தலித் மாணவர்கள் பள்ளிக்குள் செல்லாமல் சாலையிலேயே நின்று கொண்டிருந்தனர். சற்று நேரத்தில் அங்கு வந்த தமிழ் ஆசிரியரும், உதவித் தலைமை ஆசிரியரும் மாணவர்கள் பள்ளிக்குள் செல்லாமல் வழியில் நிற்பதைப் பார்த்து விசாரித்துள்ளனர். ‘‘ஊர்க்காரங்க எங்கள அடிக்கறதுக்காக உள்ள இருக்காங்க'' என்று மாணவர்கள் கூறியுள்ளனர். ஆசிரியர்கள் இருவரும் நின்றிருந்த ஊர்க்காரர்களை வெளியே அனுப்பிவிட்டு, மாணவர்களைப் பள்ளிக்கு அழைத்துச் சென்றனர்.

அதன் பிறகு, காலைக் கூட்டம் முடிந்து வகுப்புகள் தொடங்கிய பின்பு, எண்டியூரைச் சேர்ந்த வன்னியர் மாணவர்களான வசந்தராஜா, கோவிந்தராஜ் ஆகிய இருவரும் வகுப்பில் இருந்த ஆனந்தராஜை வெளியில் அழைத்துள்ளனர். வரமறுத்த ஆனந்தராஜை, மேற்படி இரு மாணவர்களுடன் இன்னும் சிலர் சேர்ந்து திடீரென்று வகுப்பிற்குள் நுழைந்து தாக்கியுள்ளனர். தடுத்த அவனது நண்பர்களையும் அடித்துள்ளார்கள். அப்போது மேலும் சில வன்னிய இளைஞர்கள் பலர் வகுப்பிற்குள் நுழைந்து, அந்த வகுப்பில் இருந்த அனைத்து மாணவர்களையும் அடித்து தாக்கினர். மேலும், தாக்கும்போது, ‘‘பறப்பசங்க உங்களுக்கு அவ்வளவு திமிராயிடுச்சா. வாத்தியாருங்க கிட்ட வந்து புகார் சொல்ற அளவுக்கு வளந்திட்டீங்களா'' என்று மிரட்டியுள்ளனர்.

அலுவலகத்திலிருந்த ஆசிரியர்கள் ஓடிவந்து அவர்களை வெளியில் அனுப்பி கதவை மூடியுள்ளனர். தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்த உதவி தலைமை ஆசிரியர் நெடுமாறன், வன்னியர் இளைஞர்களால் கடுமையாகத் தாக்கப்பட்டுள்ளார். மண்டை உடைந்து பலத்த காயமடைந்த அவர் உடனடியாக வெளியில் அனுப்பப்பட்டார். மீண்டும் வந்து தாக்குவார்களோ என்ற பயத்தில் தலித் மாணவர்கள் உயிரைக் கையில் பிடித்துக் கொண்டு வகுப்பறையில் உட்கார்ந்துள்ளனர். சிறிது நேரத்தில் மீண்டும், திடீரென்று கதவை அடித்து உடைக்க முயன்றுள்ளனர் வன்னியர்கள்.

அதன் பிறகு போலிசார் வந்தனர். தலித் மாணவர்கள் பூட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த வகுப்பறைக்கு முன்பு காவலிருந்தனர். வருவாய் அதிகாரிகள் வந்தார்கள். சற்று நேரம் கழித்து தாசில்தார் வகுப்பறைக்குள் நுழைந்து தலித் மாணவர்களை வீட்டிற்குப் போகுமாறு கூற, எந்த நேரத்திலும் தாக்குதலுக்கு ஆளாக நேரிடும் என்ற அச்சத்தில் இருந்த தலித் மாணவர்கள், ‘‘துணைக்கு இல்லாம போனா திரும்பவும் அடிப்பாங்க'' என்று மறுத்திருக்கிறார்கள். அப்போது வெளியில் நின்றிருந்த வன்னியர்கள் வகுப்பறைக்குள் ஓடி வந்து தாக்க முயன்றுள்ளனர். போலிசார் அவர்களைத் தடுத்து, பள்ளியை விட்டு கொஞ்ச தூரத்தில் தள்ளிச் சென்று நிறுத்திய பின் இரண்டு மணிநேரம் தொடர்ந்து போலிசார், டி.எஸ்.பி. வட்டாட்சியர், கோட்டாட்சியர் உள்ளிட்ட அதிகாரிகள் ஊர் தரப்பினருடன் பேசியும் பலனில்லாமல் போனது. தலித் மாணவர்களைப் பள்ளி யில் இருந்து அனுப்ப வன்னியர்கள் சம்மதிக்கவில்லை. தலித் மாணவர்களை யாருக்கும் தெரியாமல் அதிகாரிகள் தங்கள் ஜீப் காரில் ஏற்றி, அந்தந்த மாணவர்களை அவரவர் ஊரில் இறக்கி விட்டார்கள்.
கடைசி வண்டியில் இரு தலித் மாணவர்களை ஏற்றி கிளம்பிய போது, அதைப் பார்த்துவிட்ட வன்னியர்கள் வண்டியை துரத்தினர். குறைவான எண்ணிக்கையில் இருந்த போலிசாரால் அந்தக் கூட்டத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் போனது. ஓட்டுநர் திறமையாக சமாளித்து வேகத்துடன் வண்டியை ஓட்டிச் சென்றதால், வன்முறைத் தாக்குதலிலிருந்து தப்பிக்க முடிந்தது.

‘‘எண்டியூர் அரசு மேனிலைப் பள்ளியில் தாழ்த்தப்பட்ட சமூகத்தைச் சேர்ந்த மாணவர்கள் மீது நிகழும் தீண்டாமை வன்கொடுமை, பாகுபாடுகளைக் களைந்து, தலித் மாணவர்கள் நிம்மதியாகவும், மன அமைதியுடன் படிப்பதற்கான வாய்ப்பினை ஏற்படுத்தி, பள்ளிக்குள் வந்து தாழ்த்தப்பட்ட மாணவர்களைத் தாக்கிய எண்டியூர் கிராமத்தைச் சேர்ந்த வன்னியர்கள் மீது நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்'' என ஆனந்தராஜ் சம்பவம் நடந்த அன்றே புகார் அனுப்பினார். ஆனால் நடவடிக்கை இல்லாமல், அரசு வழக்கம்போல் அமைதிக் கூட்டத்திற்கு ஏற்பாடு செய்தது.

13.7.09 அன்று நடைபெற்ற அமைதிக் கூட்டம் குறித்து மாணவன் ஆனந்தராஜ் நம்மிடம், ‘‘அந்த அமைதிக் கூட்டத்திலாவது எங்களுக்கு நல்ல வழி கிடைக்கும் என்று நம்பினோம். முதன்மைக்கல்வி அலுவலர், மாவட்ட கல்வி அலுவலர், உதவித் தொடக்கக் கல்வி அலுவலர், கோட்டாட்சியர், வட்டாட்சியர், 2 டி.எஸ்.பி., 5 இன்ஸ்பெக்டர் எல்லாம் இருந்தாங்க. கூட்டம் ஆரம்பிச்சு 2 மணி நேரம் ஆகியும் எங்கள யாரும் விசாரிக்கல, எங்க பிரச்சனையையும் பேசல. தலைமை ஆசிரியர ரூமுக்குள்ள வச்சி பூட்டி வச்சிருந்தாங்க. அதைப் பத்தியும் விசாரிக்கல. ஊர்க்காரங்க சொல்றத எல்லாம் அதிகாரிங்க கேட்டுக் கிட்டு இருந்தாங்க, ‘சசி' அமைப்புல இருந்து வந்து, ‘‘பாதிக்கப்பட்ட மாணவங்கள விசாரிங்கன்னு'' அதிகாரிகளோடு சண்டைப் போட்டாங்க. என்னை மட்டும் விசாரிச்சாங்க. அதுக்கப்புறம் 11, 12ஆம் வகுப்பு படிக்கின்ற 30க்கும் மேற்பட்ட அனைத்து தலித் மாணவர்களுக்கும் டி.சி. கொடுங்கன்னு பேசினோம். இதனால் அதிர்ச்சியடைந்த ஊர்க்காரர்கள், ஒன்றுமே நடக்காததுபோல் எல்லாரும் சமம்னு பேசத் தொடங்கி, 5 நிமிசத்துல கூட்டத்த முடிச்சிட்டாங்க'' என்றார்.

இனி பள்ளியில் எந்தப் பிரச்சனையும் நடக்காது என்று வாக்குறுதி அளிக்கப்பட்ட நிலையில் கூட்டம் கலைந்தது. ஆனாலும் எந்த நேரத்தில் என்ன நடக்குமோ என்ற அச்சத்தில்தான் நாள் தோறும் பள்ளிக்கு சென்று வருகிறார்கள் தலித் மாணவர்கள்.

‘‘இன்னைக்கு வரை எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லேன்னாலும், இந்த அமைதி எத்தனை நாளைக்கு, எத்தனை மாசத்துக்குன்னு தெரியல. கொஞ்சநாள் கழிச்சு எல்லாத்தையும் சேர்த்துவச்சு பழிவாங்குவாங்க. அதற்குள் அரசு இந்தப் பள்ளியை இந்த ஊரில் இருந்து அகற்றி வேறு ஊரில் வைத்தால் நல்லது'' என்பதே மாணவர்களின் கோரிக்கை.

வழக்குரைஞர் மீதும் வன்கொடுமைத் தாக்குதல்

மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதி என்றாலும், சட்டம் படித்த வழக்குரைஞர் என்றாலும், பிறரால் மதிக்கப்படும் நிலையில் இருந்தாலும், “நீ தாழ்த்தப்பட்டவன்தானே தவிர, சமூகத்தில் உயர்ந்தவன் அல்ல” என்று சாதிய சமூகம் இன்றும் தலித்துகளை தீண்டாமைக்கு ஆளாக்கி வருகிறது.

பூபால்

சென்னை உயர் நீதிமன்றத்தில் 2 ஆண்டுகள் வழக்குரைஞர் ரத்தினத்திற்கு உதவியாகப் பணியாற்றியவர் பூபால். மேலவளவு படுகொலை வழக்கில் குற்றவாளிகளுக்கு அண்மையில் உச்ச நீதிமன்றத்தால் தண்டனை உறுதி செய்யப்பட்டது. இக்குற்றவாளிகளுக்கு சென்னை உயர் நீதிமன்றம் வழங்கியிருந்த பிணையை ரத்து செய்யக் கோரி, 12 வழக்குரைஞர்களுடன் இணைந்து மனு தாக்கல் செய்தவர். சொந்த ஊரில் பாதிக்கப்படும் மக்களுக்கு சட்ட உதவிகளைச் செய்வதற்காக திண்டிவனம் திரும்பி, கடந்த 5 ஆண்டுகளாக வழக்குரைஞராக செயலாற்றி வருகிறார்.

திண்டிவனத்தைச் சுற்றியுள்ள பல்வேறு காவல் நிலையங்களில் இவருடைய தொடர் முயற்சியால் பாதிக்கப்படும் ஏழை எளிய மக்கள் தரும் புகார்களில் போலிசார் வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்தின் கீழ் வழக்குப் பதிவு செய்ய முக்கியக் காரணமாக உள்ளார். திண்டிவனம் நகர மன்றத்தின் உறுப்பினராக பணியாற்றும் இவர், விடுதலைச் சிறுத்தைகள் கட்சியின் நகரச் செயலாளராகவும் செயலாற்றுகிறார். இவரைத்தான் திண்டிவனம் ரோசனை காவல் நிலைய தலைமைக் காவலர் சுப்பையா, கன்னத்தில் அடித்து அவமானப்படுத்தி, இழிவு செய்துள்ளார். நடந்த சம்பவம் குறித்து அவரே நம்மிடம் கூறினார்:

“18.10.09 அன்னிக்கு மதியம் 2 மணியளவில் எங்கள் ரோசனைப் பகுதியைச் சேர்ந்த இளைஞர்களை ரோசனை காவல் நிலையத்தில் வச்சி, போலிஸ்காரங்க அடிச்சிக்கிட்டு இருக்கிறதா தகவல் கிடைச்சது. உடனே நான் போனேன். போகும்போதும் பசங்கள அடிச்சிகிட்டுதான் இருந்தாங்க. விசாரித்ததில் பசங்க பேர்ல யாரும் எதுவும் புகாரும் கொடுக்கல, எந்த வழக்கும் இல்லை. டூ வீலர் வண்டில, ரோசனை பையன் போகும்போது, பட்டணம்கிற கிராமத்துகிட்ட, அதே ஊரைச் சேர்ந்த ஆட்டோ இடிச்சிருக்கு. ஆக்சிடென்ட்னு போன் செஞ்சிருக்கான். பசங்க 7 பேர் போயிருக்காங்க. இடிச்ச ஆட்டோ டிரைவர்கிட்ட பேசினதுல, அவர் வண்டிய சரிபண்ணி கொடுக்கறன்னு சொல்லியிருக்காரு. பசங்க கிளம்ப தயாராகியிருக்காங்க, அப்பதான் ரோசனை போலிஸ் ஜீப்ல அங்க போய் நின்னுகிட்டு இருந்த பசங்கள அங்கேயும் அடிச்சி, வண்டில தூக்கிப் போட்டுக்கிட்டு காவல் நிலையம் வந்து, அங்கயும் அடிச்சிகிட்டு இருந்திருக்காங்க. இதுதான் நடந்த சம்பவம். இதுல போலிஸ் எப்படி வந்தாங்க, எதுக்கு வந்தாங்கன்னு தெரியல. பசங்க பேர்ல எந்தப் புகாரும் இல்ல.

அதனால் இன்ஸ்பெக்டர்கிட்ட பேசினேன். “எதுக்கு சார் பசங்கள இப்படிப் போட்டு அடிக்கிறீங்க” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர், “ஊர்க்காரங்க புகார் கொடுத்தா நாங்க விசாரிக்கக் கூடாதா?” என்றார். தொடர்ந்து நானும், “விசாரிக்கிறத யாரும் வேணாம்னு சொல்ல மாட்டாங்க சார். புகாரே எதுவும் இல்லாம 10 பசங்கள இப்படி ரத்தக் காயம் வர்ற அளவுக்கு எதுக்கு சார் அடிக்கணும். அவனுங்க ஏதாவது தப்பு பண்ணியிருந்தா, வழக்கு போட்டு ரிமான்ட் செய்யுங்க. எதுவும் இல்லாம இப்படி வச்சி அடிச்சிங்கன்னா என்னா அர்த்தம்? எஸ்.சி. பசங்கன்றதாலதானே நீங்க இந்த மாதிரி வச்சி அடிக்கிறீங்க?” என்று கேட்டேன். அதற்கு அவர் நேரடியாக எதுவும் பதில் சொல்லாமல் சமாளிக்கத் தொடங்கினார். அதனால் நான், “எஸ்.பி., டி.எஸ்.பி.க்கு புகார் எழுதிட்டு அப்புறம் பேசிக்கிறேன். இல்லன்னா கட்சிகாரங்கள கூப்பிட்டு சாலை மறியல்தான் செய்யணும்” என்று கூறிவிட்டு, எழுந்து வெளியில் செல்லத் திரும்பினேன்.

அப்போது, அருகில் அமர்ந்திருந்த ஏட்டு சுப்பையா என்பவர் எழுந்து, “சாலை மறியல் செஞ்சிடுவியா நீ, புகார் எழுதிடுவியா” என்று கூறியபடி என்னை கன்னத்தில் ஓங்கி அடிச்சிட்டார். அதற்குள் சில போலிசார் ஓடிவந்து என்னை சமாதானப்படுத்த முயன்றனர். அடைத்து வைத்திருந்த அந்த 10 இளைஞர்களையும் விடுவித்தனர்.

நாங்கள் நேராக அரசு மருத்துவமனைக்குச் சென்று, காயங்களைப் பதிவு செய்து, சிகிச்சை பெற்று மீண்டும் காவல் நிலையம் வந்தோம். தகவல் அறிந்து, எங்கள் பகுதி மக்கள் சுமார் 300 பேர் திரண்டிருந்தனர். என்னை நன்றாக தெரிஞ்சிருந்தும், அடிச்ச ஏட்டு சுப்பையா பேர்ல வன்கொடுமைத் தடுப்புச் சட்டத்துல வழக்குப் பதிவு செய்து நடவடிக்கை எடுக்கக் கோரி நானும், பசங்க, அவங்கள அடிச்சதுக்கும், வண்டி விபத்துக்கும் தனித்தனியாக புகார் கொடுத்தோம். அதுக்கு ரசீது கொடுக்கல.

சட்டத்தை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டிய காவல் துறையினரும் சாதி ஆதிக்கத்திற்கு ஆளாகி, தலித்துகளுக்கு எதிராக செயல்படுவது, சமூகம் சாதிய ஆதிக்கத்தின் பிடியில் முழுமையாக சிக்கி கொண்டுள்ளது என்பதைத்தான் காட்டுகின்றது.”

கை கட்டி நிற்கும் கலைஞர் (காவல்) துறை

வண்டிப்பாளையத்தில் 19.10.2009 அன்று மாலை 6.45 மணியளவில் தலித் குடியிருப்பில் 4 வீடுகள் சாதி இந்துக்களால் கொளுத்தப்பட்டன. வீடுகள் எரிந்த நிலையில் பணம், துணி, பாத்திரம் என அனைத்தையும் பறிகொடுத்து மாற்றுத் துணிக்குக் கூட வழியில்லாமல் இருக்கின்றனர். நான்கு வீடுகளில் வாழ்ந்த ஏழு குடும்பத்தினரையும் மறுநாள் காலை ஏழு மணிக்கு நாம் சென்று பார்க்கும் போது எரிந்த நெருப்பில் நெல் புகைந்து கொண்டிருந்தது. குடிசைக்கு தூணாக இருந்த கருங்கல் கூட இரவு முழுவதும் எரிந்த நெருப்பில் வெந்து தொட்டதும் ஒடிந்து விழுந்தது. சாதி இந்துக்களின் தொடர் வன்முறைகளால் கடும் பாதிப்புக்குள்ளான தலித்துகள் எந்த நேரத்திலும் எதுவும் நடக்கலாம் என்ற நிலையில் அச்சத்துடன் செய்வதறியாது திகைத்து நிற்கின்றனர்.

வன்னியர்களின் வன்கொடுமை வெறியாட்டம் அடுத்த இதழிலும்

நன்றி:தலித்முரசு