இலங்கையில் தொன்னூறுகளில் ஊடகங்களுக்கு ஏற்பட்ட அச்சுறுத்தலை எதிர்த்து போரிடும் முகமாக "சுதந்திர ஊடகவியலாளர் சங்கம்" தோற்றுவிக்கப்பட்டது. அவர்கள் ஒழுங்கு செய்த முதலாவது கருத்தரங்கிற்கு அரசாங்க உறுப்பினர்களுக்கும் அழைப்பு அனுப்பப்பட்டது. "ஊடகவியலாளர் மீதான தாக்குதல்களுக்கு நீங்கள் பொறுப்பேற்க இல்லையெனில், இக் கருத்தரங்கில் கலந்து கொள்ளலாம்." என அந்த அழைப்பிதழில் எழுதப் பட்டிருந்தது. அரச தரப்பில் இருந்து இதற்கான எந்தப் பதிலும் வரவில்லை.
ஆளும் கட்சியினாலும், அதிகார வர்க்கத்தினாலும் பொது மக்களின் ஒரேயொரு பலம் வாய்ந்த சுதந்திர அமைப்பான பத்திரிகை சுதந்திரத்தை அடக்க நினைப்பதோ, அல்லது அதை தம்பக்க ஆளுமைக்கு கீழ் கொண்டு வருவதோ புதியன அல்ல. இந்த வகையில் நமது தமிழ் பத்திரிகைகள் சந்தித்த தடைகள் என்ன? என்பதை சிறிது பின்னோக்கிப் பார்ப்போம்.
இலங்கையின் இனப்பிரச்சினை கூர்மையடைந்த ஆரம்ப காலங்களில், தமிழர் விடுதலைக் கூட்டணியினரின் பாராளுமன்ற வழியில் தமிழீழம் காணும் உத்வேகம் முனைப்பு பெற்றிருந்தது. அவ்வேளையில் "சுதந்திரன்" பத்திரிகை தமிழ் மக்கள் மத்தியில் சிறப்பு பெற்றிருந்தது. சிறி லங்கா அரசுக்கு எதிரான துணிகர செய்திகளும், தமிழ் தேசியவாத பிரச்சாரங்களும், தமிழக கட்சி அரசியல் பாணியிலான ஆவேச எழுத்துகளும் இதன் சிறப்பம்சம். சுதந்திரனின் எழுத்துகள் வாசகர் மனதில் "தமிழீழமே தீர்வு" என்ற இலக்கை பசுமரத்தாணி போல பதியவைத்தது. இதன் காரணமாகவே இப்பத்திரிகை பொலிசாரினால் பலவித இடையூறுகளுக்கு உள்ளாக்கப்பட்டது. பக்கம் பக்கமாக செய்திகள் தணிக்கை செய்யப்பட்டன. தணிக்கை எவ்வளவு கடுமையாக அமுல்படுத்தப் படுகின்றதோ, அவ்வளவிற்கு அப்பத்திரிகை பிரபலமாவதை தடுக்க முடியவில்லை. சுதந்திரனுக்கு அடுத்ததாக யாழ்ப்பாணத்தில் வெளிவந்து கொண்டிருந்த "ஈழநாடு" ம் கடும் தணிக்கைக்கு உள்ளானது. அப்போது இவ்விரு ஏடுகள் மட்டுமே கொழும்புக்கு வெளியே, யாழ்ப்பாணத்தில் அலுவலகங்களை கொண்டிருந்தன.
1984 திம்பு பேச்சுவார்த்தைகளையிட்டு யுத்தநிறுத்தம் ஏற்பட்ட காலகட்டத்தில் யாழ்குடாநாடு போராளி இயக்கங்களின் ஆட்சியின் கீழ் வந்தது. இக் காலகடத்தில் இனி பத்திரிகைகள் எந்த தடையுமின்றி சுதந்திரமாக இயங்கலாம் என எதிர்பார்க்கப்பட்டது. நூறு வீதம் உண்மையான செய்திகளை அறிந்து கொள்ள முடியும் என மக்கள் எதிர்பார்த்தார்கள். தமிழ் மக்கள் ஏற்கனவே இலங்கை அரசின் ஊடகங்கள் பரப்பிய பொய்யுரைகளை கேட்டு வெறுப்பு கொண்டிருந்தனர். நாட்கள் இவ்வாறு நகர்ந்து கொண்டிருந்த பொழுது, ஆயுதபாணி இயக்கங்களில் ஒன்றான "டெலோ" உள்முரண்பாடுகளால் பிளவுற்றது. அவ்வியக்கத்தில் இருந்து பிரிந்து சென்ற தாஸ் குழுவினர் யாழ் போதனா வைத்தியசாலையில் வைத்து படுகொலை செய்யப்பட்டனர். படுகொலை பற்றிய செய்தி மறுநாள் வெளிவந்த அனைத்து பிராந்திய பத்திரிகைகளிலும் தடை செய்யப்பட்டது. அதுவரை அரச இயந்திரத்தின் தணிக்கை என்ற அடக்குமுறையை சந்தித்து வந்த பத்திரிகையுலகம், புதிய எஜமானர்களை கண்டுகொண்டது. இதைத் தொடர்ந்து பத்திரிகையாளர்கள் துப்பாக்கி நிழலின் கீழ் வேலை செய்ய நிர்ப்பந்திக்கப் பட்டார்கள்.
1987 ல் இந்திய இராணுவத்திற்கும், விடுதலைப் புலிகளுக்கும் இடையில் போர் மூண்டது. யுத்தம் ஆரம்பித்த சில நாட்களிலேயே, ஈழத்தில் அமைதி காக்க வந்த இந்திய இராணுவம் ஊடகங்கள் மீது பாய்ந்தது. அமைதிப் படையின் "அமைதி காக்கும் நடவடிக்கையாக" யாழ்ப்பாணத்தில் வெளிவந்து கொண்டிருந்த ஈழமுரசு, ஈழநாடு பத்திரிகைகளின் அலுவலகங்கள் குண்டு வைத்து தகர்க்கப்பட்டன. அவ்வாறே புலிகளின் தொலைக்காட்சி நிலையமான நிதர்சனமும் வெடிகுண்டால் நிர்மூலமாக்கப்பட்டது. ஊடகங்களின் வாயை அடைத்து "காந்தீய இராணுவம்" சாதனை நிகழ்த்தியது. சாம்பலில் இருந்து மீண்டெழுந்த பீனிக்ஸ் பறவை போல, ஒருவாறு தனது அச்சகத்தை மீளக் கட்டமைத்து, மீண்டும் ஈழநாடு வெளிவரத் தொடங்கியது. ஆனால் ஆயுதமேந்திய சக்திகளுடன் மோத முடியாது என்பதை உணர்ந்து, யாரையும் நோகாமல் செய்தி வெளியிட்டு வந்தது. அந்தக் காலகட்டத்தில், ஈழநாட்டின் பக்கங்களை பெரும்பாலும் இந்திய செய்திகள் மட்டுமே ஆக்கிரமித்திருக்கும். யாழ் பிராந்திய மையவாத பத்திரிகையான ஈழநாடு, வெளிப்படையாக எந்தவொரு அரசியல் சக்தியையும் ஆதரிக்காமல், நடுநிலை காப்பதாக காட்டிவந்தது. இதனால் யாழ் தமிழ் மக்களின் அபிமானத்தை பெற்றிருந்தது.
இந்திய ஆக்கிரமிப்புக் கால யாழ்ப்பாணத்தில் வெளிவந்து கொண்டிருந்த ஒரேயொரு நாளேடான ஈழநாடு, தனது இருப்புக்காக இந்தியா பக்கம் சாய்ந்து வருவதாக தோன்றியது. ஈழநாட்டின் நிலைப்பாடு, "இந்தியா எமது தாய்நாடு." என்ற யாழ் மையவாத பாரம்பரியத்தினால் ஏற்பட்ட விளைவாக இருக்கலாம். இருந்தபோதிலும், அன்று இந்திய இராணுவத்தை தமது முதன்மை எதிரியாக பார்த்த விடுதலைப் புலிகள் இதனை சகித்துக் கொள்ளவில்லை. இந்தியப் படையினருடன் கெரில்லாப் போரில் ஈடுபட்டிருந்த புலிகள், ஈழநாடு பத்திரிகை காரியாலயத்தை குண்டு வைத்து நிர்மூலமாக்கினர். இச்செயலுக்கு உரிமை கோரும் சுவரொட்டிகள் புலிகளால் யாழ் நகரில் ஒட்டப்பட்டிருந்தன. விடுதலைப் போராட்டத்திற்கு ஆதரவளிக்காது நடுநிலை காப்பதாக கூறிய ஈழநாடு, இந்தியா பக்கம் சாய்ந்து விட்டதாக குற்றம் சாட்டப்பட்டது. அந்த சம்பவத்திற்குப் பின்னர் ஈழநாடு புகலிடத்தில் (பிரான்ஸ்) வெளிவந்தது.
சிறிலங்கா அரசாங்கத்தின் ஊதுகுழல்களாக வெளிவரும் பத்திரிகைகளை விடுத்து, "வீரகேசரி" நீண்டகாலமாக சுயாதீனமாக இயங்கி வருகின்றது. இருப்பினும் வீரகேசரி காற்றடிக்கும் பக்கத்திற்கு சாயும், அல்லது நழுவுநிலைக் கொள்கையை கடைப்பிடித்து வருகின்றது. கொழும்பில் "சரிநிகர்" என்ற பத்திரிகை சிறிது காலம் ஊடக தர்மத்தை காப்பாற்றிக் கொண்டிருந்தது. அரசு சாரா தன்னார்வ நிறுவனங்கள் காலூன்றத் தொடங்கிய காலத்தில், அது தனது சுதந்திரத்தை பேணிக் கொண்டது. புலம்பெயர்ந்த நாடுகளில் வெளிவரும் பத்திரிகைகள் சுதந்திரமாக இயங்கி உண்மை செய்திகளை தெரிவிக்கும் என மக்கள் நம்பினார்கள். வதந்திகளை செய்தியாக்குவதாலும், சுயதணிக்கை செய்து கொள்வதாலும், பத்திரிகை சுதந்திரம் புலம் பெயர் நாடுகளிலும் அடவு வைக்கப்பட்டது. புலம்பெர்ந்த சூழ்நிலையில், தமிழரை பிற சமூகத்தினருடன் ஒட்டி உறவாடாமல் தனிமைப் படுத்தியதிலும் பத்திரிகைகளின் பங்கு அளப்பரியது. இவ்வாறான தேசிய நீரோட்டத்தில் எதிர்நீச்சல் போட்ட "தமிழ் ஏடு" என்ற பத்திரிகையும், சிற்றிதழ்களும் வந்த வேகத்தில் மறைந்து போயின.
நன்றி:கலையகம்
நன்றி:கலையகம்
சோஷலிச குடியரசின் அரசியலமைப்பின் ஏழாவது ஷரத்தின் 31-வது பிரிவிற்கமைய, சட்டரீதியான அரசியல் கட்சியின் ஊடாக, அன்னப்பறவை சின்னத்தில் ஜனாதிபதி தேர்தலில் பொதுவேட்பாளராகப் போட்டியிடப் போகிறேன்!'' - இலங்கையில் ஜெய்ஹில்டன் ஹோட்டலில் பத்திரிகையாளர்களுக்கு முன்னால் ஃபொன்சேகா இப்படி அறிவித்தபோது, இலங்கை அதிபர் ராஜபக்ஷேவுக்கு வயிற்றில் புளி கரைத்திருக்கும். அப்பாவித் தமிழர்களைக் கூட்டுப் போட்டு வேட்டையாடியவர்கள், இப்போது அரசியல் களத்தில் எதிரெதிரே சதிராடும் காட்சியைப் பார்க்க, உலகம் பளிச்சென்று நிமிர்ந்து உட்கார்ந்திருக்கிறது! 
எதிர்ப்பையும் சந்திக்க வேண்டியிருக்கும் என வசமான ஆட்கள் மூலம் மிரட்டிப் பார்த்தது இந்தியா. அது வரை பொறுமையாக இருந்த ஜே.வி.பி., இந்த மிரட்டலுக்குப் பின், 'ஃபொன்சேகாதான் எங்கள் பொதுவேட்பாளர்; மற்ற கட்சிகளும் அவரை பொதுவேட்பாளராக ஏற்கவேண்டும்' என வெளிப்படையாக அறிவித்தது. இந்தப் பின்னணிக்கு இடையில்தான், அரசியல் களத்தில் கால் பதித்துவிட்டார் ஃபொன்சேகா. 
தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் கட்சிகளிடையே இணக்கம் ஏற்படுத்துவதற்கான கூட்டம் என அறிவிக்கப்பட்டிருந்த இதன் நிகழ்ச்சி நிரலில், எதிர்வரும் அதிபர் தேர்தலில் தமிழ் மற்றும் முஸ்லிம் கட்சிகள் யாரை ஆதரிப்பது என்றொரு விஷயமும் இடம்பெற்றிருந்தது. உடனே தமிழ் தேசியக் கூட்டமைப்பினர், 'தமிழ் கட்சிகள் சார்பாக தனியாக ஒரு பொதுவேட்பாளரை நிறுத்தலாம்' என கருத்துத் தெரிவிக்க.... அரசுக்கு ஆதரவான டக்ளஸ் தேவானாந்தா அந்த நிகழ்ச்சி நிரலைக் கிழித்துவிட்டு கூட்டத்தைவிட்டு வெளியேறியிருக்கிறார். 
என்பது முக்கியமான கண்டிஷன். முதலில் இந்த கண்டிஷன்களுக்கு ஓகே சொன்ன ஃபொன்சேகா பிறகு, 'ஆறு மாதத்தில் அந்த முறையை ஒழித்துவிட்டால், அதன் பிறகு நான் அதிபர் நாற்காலியில் இருந்துதான் என்ன பயன்?' என்கிற ரீதியில் கருத்துத் தெரிவித்தார். இதனால் ரணிலே அதிபர் தேர்தலில் களமிறங்குவார் என்றொரு சூழலில், பல்வேறு கட்சிகளின் தலைவர்கள் மீண்டும் இருவரையும் சந்தித்துப் பேசினர். இந்தச் சூழலில்தான் ஃபொன்சேகாவை பொதுவேட்பாளராக அறிவிக்கத் தயார் என ஜே.வி.பி-யும் அறிவித்தது. பொது எதிரி ராஜபக்ஷேவை ஒழிப்பதே நமது குறிக்கோள் என இருவரையும் சமாதானப்படுத்தி, பொது வேட்பாளராக ஃபொன்சேகாவை களமிறக்க ஏகமனதாக முடிவெடுத்தனர். 
ஃபொன்சேகா. அதிபர் ராஜபக்ஷே தமிழ் வாக்குகளை குறிவைப்பதை உணர்ந்தவர், கொழும்பில் கடந்த 27-ம் தேதி நடந்த ஒரு நிகழ்ச்சியில், ''இறுதிக்கட்டப் போரில் தமிழர்களை கொல்லவேண்டும் என்ற எண்ணம் எனக்கு இருந்ததில்லை. அதிபரின் சகோதரரான கோத்தபயதான் இறுதிக்கட்டப் போரை பயன்படுத்தி தமிழர்களை கொன்று குவிக்க எனக்கு உத்தரவிட்டார்!'' என ஒரு குபீர் குண்டை வீசினார். உடனே பதறிய ராஜபக்ஷே தரப்பு, அவசரமாக தனது அமைச்சர்களை வைத்து இந்த விஷயத்தை மறுத்தது. அதற்கடுத்த தினம், ''இது வரை இலங்கையில் எத்தனையோ தலைவர்கள் இருந்திருக்கிறார்கள். யாராலும் புலிகளுக்கு எதிரான யுத்தத்தில் வெற்றி பெற முடியவில்லை! நான் ராணுவத் தளபதியான பிறகுதான் புலிகளுடனான போரில் முழு வெற்றி கிட்டியது. அதனால் இந்த வெற்றிக்கு அரசியல்வாதிகள் யாரும் சொந்தம் கொண்டாடக் கூடாது!'' என ராஜபக்ஷேவை சீண்டினார் ஃபொன்சேகா. அதோடு, 'போரில் எண்ணற்ற மனித உரிமை மீறல்களும், போர்க் குற்றங்களும் தமிழர்கள் மீது மேற்கொள்ளப்பட்டது உண்மைதான்!' என மற்றொரு குண்டையும் வீசியிருக்கிறார். 
பத்திரிகையாளர் சந்திப்பை நடத்தினார் ஃபொன்சேகா. இலங்கை மற்றும் உலகம் முழுவதிலுமுள்ள சுமார் 300 பத்திரிகையாளர்கள் குழுமியிருந்த அந்த சந்திப்புக்கு பளீர் வெள்ளை பைஜாமாவில் 'பச்சை' சிரிப்புடன் வந்திறங்கினார் மாஜி தளபதி. 'எதிர்வரும் ஜனாதிபதி தேர்தலில், பதிவு செய்யப்பட்ட ஓர் அரசியல் கட்சியின் வாயிலாக 'அன்னம்' சின்னத்தில் பொதுவேட்பாளராகப் போட்டியிடுவதாக' அறிவித்தவர், அடுத்தடுத்து விட்ட ஸ்டேட்மென்ட்கள் பத்திரிகையாளர்களையே அதிர வைத்திருக்கிறது. 
இலங்கையைச் சுற்றி நிலவும் மவுனம் அபத்தமான இடியாக தமிழ் மக்கள் மேல் இறங்குகிறது. துவைத்தெடுக்கப்பட்டு நைந்து போன அம்மக்களிடம் போய் இலங்கை அரசும் சிங்கள ஆதரவாளர்களும், முப்பதாண்டுகாலமாக நீங்கள் பிரபாகரனையும், தமிழ் ஈழத்தையும் நம்பியதன் மூலம் பெரும் பாவகாரியத்தை செய்து விட்டீர்கள் என்று நேரடியாகவும் மறைமுகமாகவும் போதிக்கிறார்கள். ஆனால் அம்மக்கள் தொடர்பாக உண்மைகளைப் பேசவோ காலப் பெருவெளியின் சேற்றில் சிக்கியிருக்கும் அம்மக்களை கைதூக்கி விடவோ இன்று நாதியில்லை. தமிழ் இனம் அழிந்தாலும் பரவாயில்லை தமிழுக்கு மகுடம் சூட்டலாம் என நினைக்கிறார்கள் தமிழினத் தலைவர்கள். ஆதரவுகள், சவால்கள், ஆருடங்கள், எதிர்பார்ப்புகள் இவைகளுக்கப்பால் வன்னி மக்கள் பற்றிய சில உண்மைகளை நாம் பேசியாக வேண்டும்.
இப்பணம் ஐநாவின் அகதிகளுக்கான உயர் ஆணையத்தின் அகதிகளுக்கான திட்ட ஒதுக்கீட்டிலிருந்து வழங்கப்படுகிறது. அது போல உணவுப் பொருட்கள் ஐநாவின் உலக உணவுத் திட்டத்தின் கீழும், ஒட்டு மொத்தமாக வடக்கு கிழக்கு மக்களின் மறுவாழ்வுக்கான பரிந்துரையை ஆசிய வளர்ச்சி வங்கி செய்து வருவதாகவும் செய்திகள் வெளியாகும்போது முதல்வர் சுட்டிக் காட்டிய இந்தியாவின் நிதி உதவி 1,000 கோடி ரூபாய் என்பது எங்கே போனது என்ற கேள்வி எழுகிறது. இந்தியா அம்மக்களுக்கு கொடுத்தது கூடாரங்கள் அமைப்பதற்கான பிளாஸ்டிக் அட்டைகளையும், தகரங்களையும்தான். ஏனைய நிதி உதவிகள் எல்லாம் இலங்கை அரசுக்கு செய்தது. அதை துளியளவும் அவர்கள் அம்மக்களுக்கு பயன்படுத்தவில்லை. போரின் போது கொடுத்த குத்தகைக் கப்பல்கள், விமானங்கள் மூலம் போரை நடத்தினார்கள். இப்போது கொடுக்கும் நிதிகளையும் இலங்கை தமிழ் மக்களுக்குக் கொடுக்கவில்லை.
